ยู่กับบรรดาผู้จัดการเหล่านั้นใช่หรือไม่”
“ใช่แล้ว ขุมอำนาจจำนวนไม่น้อยคิดว่าท่านแม่ทัพจากไปแล้ว จวนแม่ทัพจะต้องกระจัดกระจายแน่ ดังนั้นจึงคิดจะพากันมาหาส่วนแบ่ง ตระกูลจำนวนหนึ่งมาหาข้า คิดจะซื้อร้านค้าของพวกเราต่อในราคาต่ำ ผู้ส่งของบางรายก็ตัดแหล่งสินค้าของพวกเราเสียอย่างนั้น คงกลัวว่าพวกเราจะไม่มีปัญญาจ่าย ดังนั้นสถานการณ์ของพวกเราในตอนนี้จึงล่อแหลมมาก แม้แต่ลูกค้าก็หายไปกว่าครึ่งเลยทีเดียว” พ่อบ้านพูดอย่างหดหู่
“หากพูดเช่นนี้ก็แสดงว่าตอนนี้ร้านค้าของพวกเราก็กลายเป็นร้านร้างเสียแล้วสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ใช่แล้วขอรับ เมื่อครู่ข้ากำลังหารือกับบรรดาผู้จัดการอยู่พอดีว่าจะหาร้านอื่นแทนได้หรือไม่” พ่อบ้านพูด
“คนอื่นๆ ข้างนอกต่างก็ฉวยโอกาสยามพวกเราประสบเคราะห์กันหมดเลยหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“ก็ไม่ใช่ทั้งหมดหรอกขอรับ ก่อนหน้านี้ตระกูลชวีส่งคนมาบอกเหตุผลที่ส่งสินค้าให้กับพวกเรา แต่ความสามารถของพวกเขาเองก็มีขีดจำกัดเช่นกัน ย่อมมิอาจแก้ไขวิกฤติของพวกเราได้อย่างสมบูรณ์” พ่อบ้านกล่าว “เจ้าอ้วน…” ซือหม่าโยวเย่ว์นึกขึ้นมาได้ว่าระหว่างที่หมดสตินั้นคล้ายจะได้ยินเจ้าอ้วนพูดอยู่ข้างหูตนว่าจะไม่ยอมปล่อยให้เกิดเรื่องกับตระกูลซือหม่า แล้วเขาก็ทำจริงๆ เสียด้วย
“นอกจากนี้ยังมีสมาคมนักฝึกสัตว์อสูรที่ลั่นวาจาว่าจะช่วยเหลือพวกเรา เต็มใจจะมอบสัตว์อสูรวิเศษระดับต่ำที่ฝึกฝนเรียบร้อยแล้วให้จำนวนหนึ่ง” พ่อบ้า
