วเย่ว์มองดูหอหนังสือสะสมพลางเอ่ยพึมพำ
แต่ตอนนี้เธอยังไม่มีเวลามาตรวจสอบเรื่องนี้ จึงคิดว่าภายหลังหากมีเวลาค่อยมาดู หลังจากนั้นจึงตรงไปยังห้องครัว
ตอนนี้ห้องครัวก็ยังคงเป็นห้องครัวอยู่ แต่ห้องกินข้าวข้างๆ ได้กลายเป็นห้องประชุมไปแล้ว
ขณะที่ซือหม่าโยวเย่ว์ไปถึงนั้นพ่อบ้านกำลังหารือธุระอยู่กับผู้จัดการทั้งหลาย เมื่อเห็นเธอเข้ามา ผู้คนภายในห้องต่างพากันลุกขึ้นยืน
“คุณชายห้า ร่างกายท่านหายดีแล้วหรือ” พ่อบ้านถามอย่างตื่นเต้นยินดี
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้าแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไรแล้ว ตอนนี้พวกท่านช่วยเล่าสถานการณ์ของจวนแม่ทัพกับเมืองหลวงให้ข้าฟังหน่อยสิ เอ้อ… พวกท่านกลับไปพักผ่อนกันก่อนเถิด ให้ท่านพ่อบ้านอยู่เล่าให้ข้าฟังก็พอแล้ว”
เมื่อได้รับคำสั่งของเธอ ผู้จัดการทั้งหลายจึงพากันออกไป เหลือเพียงแค่พ่อบ้านกับเธอสองคนเท่านั้น
ซือหม่าโยวเย่ว์หาที่ว่างแล้วนั่งลงฟังสถานการณ์ปัจจุบันที่พ่อบ้านเล่าให้ฟัง สีหน้าไม่น่าดูยิ่งขึ้น ไฟโทสะในดวงตาทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ
