บ
“เช่นนั้นพวกเราก็กลับไปดูพร้อมกันเถิด” ซือหม่าโยวเย่ว์ถอนหายใจแล้วนำทางพวกนางเดินมุ่งหน้าออกจากวิทยาลัย
เมื่อเดินมาถึงบริเวณที่เคยเป็นจวนแม่ทัพ ซากปรักหักพังได้ถูกทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว เรือนหลังใหม่ยังมิได้ถูกปลูกขึ้นมา คนของจวนแม่ทัพเพียงแค่อาศัยอยู่ภายในเรือนที่เหลือรอดจากภัยร้ายเป็นการชั่วคราวเท่านั้น
“คุณชายห้า ท่านกลับมาแล้ว!” ทหารยามคนหนึ่งเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ จึงแจ้งข่าวดีให้คนอื่นๆ ทราบอย่างยินดี
“คุณชายห้า ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่ขอรับ”
“คุณชายห้า…”
ทหารยามต่างกรูกันเข้ามา ล้อมซือหม่าโยวเย่ว์เอาไว้ตรงกลาง
พวกซือหม่าเลี่ยและซือหม่าโยวหมิงล้วนจากไปกันหมด ซือหม่าโยวเย่ว์จึงกลายเป็นเจ้านายเพียงคนเดียวของพวกเขาแล้ว
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้าให้พวกเขาเป็นเชิงว่าตนไม่เป็นไรแล้ว เมื่อเห็นว่าจำนวนคนของทหารยามมิได้ลดน้อยลงเลย เธอก็พึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครทอดทิ้งจวนแม่ทัพไปเพียงเพราะว่าพวกซือหม่าเลี่ยไม่อยู่เลย
“ท่านพ่อบ้านเล่า”
“ท่านพ่อบ้านกำลังหารือธุระอยู่กับผู้จัดการทั้งหลายอยู่ทางฝั่งห้องครัวเก่าน่ะขอรับ” ทหารยามคนหนึ่งตอบ
“ดีเลย ขอบใจนะ”
ซือหม่าโยวเย่ว์เดินมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เคยเป็นห้องครัว ขณะที่ผ่านหอหนังสือสะสมก็พบว่าบริเวณบ้านส่วนใหญ่ล้วนถูกทำลายไปหมด แต่หอหนังสือสะสมแห่งนี้กลับไม่เป็นไรเลยแม้แต่น้อย
“หรือว่าที่นี่เป็นสิ่งล้ำค่าอะไรบางอย่าง” ซือหม่าโย
