าไปยังห้องข้างในครู่หนึ่งแล้วออกมาอย่างรวดเร็ว ในมือมีแหวนวงหนึ่งอยู่
เขาส่งแหวนให้ซือหม่าโยวเย่ว์พลางเอ่ยว่า “ท่านปู่ของเจ้ามอบสิ่งนี้ให้ข้าก่อนเกิดเรื่อง ให้ข้าส่งมอบมันให้กับเจ้า”
ซือหม่าโยวเย่ว์รับแหวนมาแล้วกุมเอาไว้ในอุ้งมือแน่น
“ในเมื่อตอนนี้เจ้าไม่เป็นไรแล้วก็กลับบ้านไปสักคราหนึ่งเถิด” ท่านอาจารย์ใหญ่อาวุโสพูด “ข้าให้ชุนเจี้ยนและอวิ๋นเย่ว์มาอยู่ที่นี่ตลอดหลายวันมานี้เพื่อดูแลเจ้า ตอนนี้เจ้าหายดีแล้วก็ให้พวกนางกลับไปเถิด นอกจากนี้เจ้าเด็กพวกนั้นก็มาเยี่ยมเจ้าหลายครั้งเลยทีเดียว เรื่องในภายหน้า รอให้เจ้ากลับบ้านก่อนแล้วค่อยตัดสินใจเถิดนะ ข้าจะให้เจ้าหยุดเรียนสักระยะ รอให้เจ้าจัดการเรื่องทางบ้านเสร็จเรียบร้อยแล้วค่อยกลับมาเรียนก็ได้”
“ข้าทราบแล้ว ขอบคุณท่านอาจารย์ใหญ่” ซือหม่าโยวเย่ว์คารวะอาจารย์ใหญ่ครั้งหนึ่งก่อนจะหมุนตัวจากไป
ชุนเจี้ยนกับอวิ๋นเย่ว์เก็บข้าวของเสร็จเรียบร้อยแล้ว เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ออกมา ทั้งสองก็รีบเข้าไปหา
“ชุนเจี้ยน หลายวันมานี้สถานการณ์ที่บ้านเป็นเช่นไรบ้าง” เมื่ออกมาจากวิทยาลัยแล้วสถานที่ต่างๆ ภายนอกก็ยังเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ซือหม่าโยวเย่ว์นึกถึงจวนแม่ทัพที่กลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้วขึ้นมาจึงเอ่ยถามขึ้น
“คุณชาย หลังจากที่ท่านหมดสติไป พวกเราก็อยู่กันที่วิทยาลัยมาตลอด มิได้ออกมาจากเรือนแห่งนั้นเลย ดังนั้นจึงไม่ทราบสถานการณ์ภายนอกเลยเจ้าค่ะ” ชุนเจี้ยนตอ
