คคีพิโรธของพี่เลี่ยจะฝึกมาได้ถึงขั้นนี้แล้ว!” ซือหม่าชิงมองดาบเปลวอัคคีฟันเข้าใส่ซือหม่าข่ายแต่กลับมิได้มีการเคลื่อนไหวใดๆ เลยแม้แต่น้อย
ซือหม่าข่ายมองดาบใหญ่ที่ฟาดฟันลงมาแล้วรวมพลังอย่างรวดเร็วยิ่งขึ้น แต่ก็ยังมิอาจสู้ความเร็วของซือหม่าเลี่ยได้
คราวก่อนก็ถูกสิ่งนี้ทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บ คราวนี้มิอาจใช้หนูปีศาจหกนิ้วได้ ดูท่าทางคงต้องได้รับบาดเจ็บอีกครั้งเสียแล้ว
แต่ถ้าหากซือหม่าเลี่ยกล้าทำร้ายตน วันนี้เขาก็อย่าได้คิดจะมีชีวิตรอดอีกต่อไปซือหม่าโยวเย่ว์วิ่งมาถึงจวนแม่ทัพ ขณะนี้จวนแม่ทัพได้กลายเป็นกองซากปรักหักพังไปเสียแล้ว ประตูได้หักออกเป็นสองท่อน ลานบ้านพังทลาย ยังดีที่คนได้ออกมาก่อนหมดแล้ว จึงไม่มีคนถูกทับอยู่ข้างใน
“ท่านพี่!” ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นพวกซือหม่าโยวหมิงนอนหมดสติอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังจึงรีบวิ่งเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว
“คุณชายห้า ท่านมาได้อย่างไร!” พ่อบ้านมองเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ จึงพูดอย่างเป็นกังวล “ท่านรีบอาศัยจังหวะที่พวกเขายังไม่เห็นหนีไปเสีย!”
“ข้ามิอาจหนีไปคนเดียวได้หรอก!” ซือหม่าโยวเย่ว์มาถึงตรงหน้าพวกซือหม่าโยวหมิงแล้วตรวจดูร่างกายของพวกเขารอบหนึ่ง เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่เป็นไรจึงถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งก่อนจะหันไปมองซือหม่าเลี่ยที่อยู่กลางอากาศแล้วถามว่า “ผู้ที่อยู่กลางอากาศผู้นั้นคือใครหรือ”
“ท่านแม่ทัพเพิ่งบอกไปเมื่อครู่ว่าคราวก่อนก็เป็นเขานี่เองที่ทำร้ายท่าน แต่กลับม
