ิได้บอกว่าเขาเป็นใคร” พ่อบ้านเอ่ยตอบ “คุณชาย ท่านรีบหนีไปดีกว่า!”
“พวกเขาเห็นข้าแล้วล่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์ยืนขึ้นมองซือหม่าข่ายด้วยสายตาเยียบเย็น
เป็นเจ้าคนผู้นี้นี่เองที่มีหนูปีศาจหกนิ้วแล้วใช้มันมาลอบโจมตีท่านปู่จนทำให้เขาได้รับบาดเจ็บ
ในขณะที่ดาบเปลวอัคคีของซือหม่าเลี่ยฟาดฟันลงมา เคล็ดแยกอัคคีพิโรธของซือหม่าข่ายก็ก่อตัวขึ้นมาพอดี เขาจึงรีบใช้มันต้านรับดาบของซือหม่าเลี่ยเอาไว้
“เมื่อไม่กี่เดือนก่อนเจ้ามิใช่คู่ต่อสู้ของข้าเลย ตอนนี้เจ้าก็ยังมิใช่อยู่ดี! คราวก่อนถูกเจ้าลอบโจมตี คราวนี้ข้าไม่มีทางกระทำผิดเช่นเดิมอีกแน่ ข้าจะต้องเอาชีวิตเจ้าให้จงได้!” ซือหม่าเลี่ยมองดาบของซือหม่าข่ายถูกดาบของตนโจมตีจนรางเลือนไปพลางเอ่ยขึ้น
ซือหม่าข่ายเห็นดาบของตนค่อยๆ รางเลือนไป อีกครู่เดียวดาบของซือหม่าเลี่ยก็กำลังจะฟันถูกตนแล้ว
ในขณะนี้เอง ซือหม่าหลินที่มิได้เคลื่อนไหวมาโดยตลอดก็ลงมือ เขาความคิดวูบไหวคราหนึ่ง ดาบเปลวอัคคีของซือหม่าเลี่ยและซือหม่าข่ายราวกับถูกแช่แข็ง ไม่ว่าทั้งสองจะขยับเช่นไร ดาบเปลวอัคคีนั้นก็ไม่ฟังคำสั่งการของทั้งสองคนเลย
“ปิดผนึกมิติ!” ซือหม่าโยวเย่ว์มองการเคลื่อนไหวของซือหม่าหลินแล้วส่งเสียงอุทานออกมา
ซือหม่าหลินคิดไม่ถึงว่าจะมีคนรู้จักกระบวนท่าของเขา จึงมองลงมาเบื้องล่างปราดหนึ่ง ก็เห็นเงาร่างหยัดตรงสายหนึ่งอยู่ท่ามกลางกองซากปรักหักพัง
“จงสลาย” น้ำเสียงของเขาบางเบาเป็นอย่างยิ่ง แ
