เขางานยุ่งอยู่ข้างนอกตลอดวัน กว่าจะกลับจากข้างนอกก็เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว ความรู้สึกไม่สงบภายในใจซือหม่าเลี่ยจึงทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น
“พ่อบ้าน ตอนนี้บรรดาคุณชายอยู่ที่ไหนกันหรือ”
พ่อบ้านเข้ามาจากข้างนอกแล้วพูดว่า “ท่านแม่ทัพ คุณชายใหญ่กับคุณชายรองไปตรวจดูโรงงานที่เมืองหลินแล้วขอรับ คุณชายสามอยู่บ้าน ส่วนคุณชายสี่และคุณชายห้าอยู่ที่วิทยาลัยขอรับ”
“ไปเรียกตัวพวกเขากลับมาให้หมด” ซือหม่าเลี่ยพูด
พ่อบ้านมองซือหม่าเลี่ยอย่างประหลาดใจปราดหนึ่ง วันนี้เกิดเรื่องอันใดขึ้นเสียแล้วกระมัง เหตุใดจึงต้องเรียกตัวพวกเขากลับมาอย่างกะทันหันเช่นนี้ด้วย
“ท่านแม่ทัพ ตอนนี้เลยหรือขอรับ”
“อืม เจ้าไปตอนนี้เลย ให้คุณชายใหญ่กับคุณชายรองกลับมาคืนนี้เลย” ซือหม่าเลี่ยพูด
พ่อบ้านเห็นท่าทีจริงจังของซือหม่าเลี่ยก็รู้ว่าจะต้องเกิดเรื่องใหญ่อันใดขึ้นอย่างแน่นอน จึงพูดว่า “ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”
พ่อบ้านจากไป ซือหม่าเลี่ยอยู่ในห้องด้วยความกระวนกระวายใจอยู่ตลอด พร้อมกับเดินกลับไปกลับมาอยู่ภายในห้อง
เพียงไม่นานพ่อบ้านก็กลับมาแล้วพูดว่า “ท่านแม่ทัพ ส่งคนไปหาตัวคุณชายใหญ่กับคุณชายรองแล้วขอรับ พรุ่งนี้เช้าน่าจะกลับมาได้ คุณชายสี่กลับมาเรียบร้อยแล้ว ส่วนคุณชายห้ากำลังปลีกวิเวกอยู่ จึงไม่เห็นเขาเลยขอรับ”
“ไม่เห็นโยวเย่ว์เลยอย่างนั้นหรือ” ซือหม่าเลี่ยพูด
“ขอรับ ตอนที่พวกเราไป คุณชายชวีบอกว่าคุณชายห้าพูดเอาไว้ตั้งแต่ก่อนปลีกวิเวกว่าหาก
