“ท่านพี่สาม ท่านแน่ใจหรือว่านั่นคือคนไร้ค่าที่ถูกขับออกจากตระกูลซือหม่า” ซือหม่าเค่อผู้มีปากแหลมยื่นราวกับลิงเอ่ยถาม
ซือหม่าข่ายลูบท่อนแขน นัยน์ตามีแววมืดหม่นวาบผ่าน บริเวณนั้นคือบาดแผลลึกที่ซือหม่าเลี่ยทิ้งเอาไว้ก่อนหน้านี้ไม่นาน
“ถึงแม้ว่าจะไม่ได้พบกันมาร้อยกว่าปี แต่ข้าไม่มีทางจำผิดแน่นอน” ซือหม่าข่ายพูด “กลยุทธ์ที่ทำร้ายข้าก็คือเคล็ดแยกอัคคีพิโรธของตระกูลเรา”
ซือหม่าหลินที่เดินตามมาขมวดคิ้วพลางเอ่ยว่า “น้องสามเป็นระดับราชันวญญาณขั้นสองแล้ว ยังถูกซือหม่าเลี่ยทำร้ายได้อีก หรือพลังยุทธ์ของเขาจะสูงกว่าเจ้า”
“ถ้าหากตอนนั้นพวกเขามิได้แอบลอบเรียนเคล็ดแยกอัคคีพิโรธ เจ้าซือหม่าเลี่ยนั่นจะมีปัญญาทำร้ายข้าได้อย่างไรกัน” ซือหม่าข่ายพูด
“ก็ใช่น่ะสิ คนในตระกูลที่ถูกขับออกไปนั้นมิอาจเรียนเคล็ดแยกอัคคีพิโรธได้ แต่เจ้าซือหม่าเลี่ยนั่นบังอาจเรียนเสียอย่างนั้น รอให้จับพวกเขากลับไปได้ก่อนเถิดข้ำจะทำให้เขาพิการให้ได้!” ซือหม่าเค่อเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน
เขาเองยังศึกษาแก่นของเคล็ดแยกอัคคีพิโรธไม่ได้เลย แต่เจ้าซือหม่าเลี่ยผู้นี้กลับทำได้ ทั้งยังใช้สิ่งนี้ทำร้ายซือหม่าข่ายได้ แสดงว่าต้องได้ครอบครองแก่นของมันแล้วอย่างแน่นอน เมื่อนึกถึงสิ่งนี้เขาก็ขบกรามกรอดๆ
“ไม่ว่าจะใช้อะไร บาดเจ็บก็คือบาดเจ็บแล้วอยู่ดีนั่นแหละ!” ซือหม่าข่ายพูด “แต่หากอยากจะจับตัวเขากลับไป เรื่องนี้ก็ไม่จำเป็นแล้ว เขาถูกสัตว์เลี้ยงวิญญาณข
