ยหรือ
“หรือจะข้ามมาจากทางฝั่งพวกเราเล่า ผลอสรพิษทองคำอาจจะไม่อยู่ที่ตงเฉินแล้วก็เป็นได้” ซือหม่าเค่อพูด
ซือหม่าหลินและคนอื่นๆ เบนสายตามาทางซือหม่าโยวหลาน นางส่ายศีรษะแล้วพูดด้วยความมั่นใจอย่างยิ่งว่า “ไม่หรอก ข้าสัมผัสได้ว่าผลอสรพิษทองคำยังคงอยู่ที่นี่ อยู่ที่อาณาจักรตงเฉินนี่แหละ”
“ในเมื่อไม่รู้แน่ชัดว่าอยู่ในกำมือใคร เช่นนั้นการจะหามันมาได้คงยุ่งยากยิ่งนัก” ซือหม่าชิงพูดอย่างวิตกกังวล “พวกเราจะหาพบได้ภายในห้าวันหรือไม่”
ซือหม่าหลินและคนอื่นๆ พากันนิ่งเงียบไป เดิมทีคิดว่าเป็นเรื่องง่ายดายอย่างยิ่ง แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นยุ่งยากขึ้นมาเพราะตัวตนของอีกฝ่ายไม่ชัดเจนเอาเสียเลย
“โยวหลาน เจ้ามีสัมผัสไวต่อสิ่งล้ำค่ามาโดยตลอด เจ้าสัมผัสได้บ้างหรือไม่ว่ามันอยู่ที่ใด” ซือหม่าหลินถาม
ซือหม่าโยวหลานหลับตาลงแล้วลองทดสอบดูก่อนจะเอ่ยว่า “มิได้ สัมผัสได้เพียงแค่ทิศทางอย่างคร่าวๆ เท่านั้น อยู่ทางด้านโน้นน่ะ”
ซือหม่าโยวหลานชี้สถานที่แห่งหนึ่ง ผู้ดูแลโรงเตี๊ยมจึงพูดว่า “เมืองหลวงอยู่ทางนั้น”
ซือหม่าหลินมองผู้ดูแลโรงเตี๊ยมปราดหนึ่งแล้วพูดว่า “เช่นนั้นพวกเราไปหาคนตระกูลซือหม่าที่เหลืออยู่ที่เมืองหลวงเหล่านั้นกันก่อนดีกว่า”
ซือหม่าเลี่ยที่กำลังเดินออกจากประตูบ้านพอดี คล้ายจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงเงยหน้ามองไปยังทิศทางของเทือกเขาสั่วเฟยย่าปราดหนึ่ง
