ซือหม่าโยวเย่ว์มองส่งเฟิงจือสิงจากไปแล้วมองอุโมงค์นั้นค่อยๆ ปิดลง
เธอรู้ว่าถ้าหากเธอตามไปทั้งอย่างนี้ ก็จะได้เห็นโลกที่อีกฟากหนึ่งของอุโมงค์ ทั้งยังจะได้รู้ข้อเท็จจริงที่เธอถูกส่งตัวมาที่นี่อีกด้วย แต่เธอมิได้ขยับตัว เพราะในใจเธอเข้าใจเป็นอย่างดีว่าด้วยพลังยุทธ์ของตนในตอนนี้ หากไปที่นั่นก็เป็นการรนหาที่ตายเปล่าๆ
เธอกำหมัดแน่นพลางลอบสาบานในใจว่าตนจะต้องไปที่ดินแดนโบราณให้ได้อย่างแน่นอน ไปให้รู้แจ้งในสิ่งที่เฟิงจือสิงไม่ได้พูดออกมาด้วยตัวเอง!
สายลมยามราตรีพัดโชย เธอยืนอยู่บนยอดเขา ปล่อยให้สายลมพัดเส้นผมของเธอปลิวไสว
เธออยู่ในหุบเขาครู่หนึ่ง รอให้จิตใจสงบลงแล้วจึงลงจากเขากลับไปยังเรือนพัก
เจ้าอ้วนชวีออกมาจากห้องพอดี เมื่อเห็นเธอจึงถามว่า “โยวเย่ว์ อาจารย์เฟิงเรียกเจ้าไปทำอะไรหรือ ถึงได้กลับมาดึกดื่นเช่นนี้”
ซือหม่าโยวเย่ว์มองเจ้าอ้วนชวีแล้วส่ายหน้า ก่อนจะตรงกลับห้องไป
“เจ้านี่เป็นอะไรไป หน้าตาดูสิ้นหวังเหลือเกิน” เจ้าอ้วนชวีมองประตูห้องซือหม่าโยวเย่ว์อย่างสงสัย
วันรุ่งขึ้น เมื่อถึงเวลาเข้าเรียนของนักเรียนห้องเรียนที่หนึ่ง ซึ่งความจริงแล้วเป็นชั้นเรียนของเฟิงจือสิง แต่กลับเป็นอาจารย์อีกท่านหนึ่งเดินเข้ามาแทน
“อาจารย์เฟิงไปจากวิทยาลัยเพราะเหตุผลบางอย่างแล้ว นับจากวันนี้เป็นต้นไป ข้าจะเป็นอาจารย์ประจำชั้นของพวกเจ้าแทน ข้าชื่อหลิงผิง หากพวกเจ้ามีข้อสงสัยอันใดค่อยมาพบข้าหลังเลิกเรียน พวกเจ
