นี้จริง เหตุใดจึงไม่เคยมีผู้ใดออกไปเลยเล่า” เว่ยจือฉีไม่เข้าใจ
“เพราะที่นี่มีแนวกั้นตามธรรมชาติอยู่ คล้ายกับฝาปิดครอบทั้งอาณาจักรตงเฉินเอาไว้ หากไปไม่ถึงระดับราชันวิญญาณก็จะไม่มีทางทะลุสิ่งกีดขวางนี้ออกไปได้ แต่ผ่านมานานปีถึงเพียงนี้ อาณาจักรตงเฉินมีราชันวิญญาณสักกี่คนกันเล่า พอผ่านไปนานๆ เข้า ผู้คนก็ลืมเลือนเรื่องนี้กันไปเสียแล้ว” โอวหยางเฟยพูด “แล้วก็เป็นเพราะสิ่งกีดขวางนี้เองที่ทำให้ปราณวิญญาณของที่นี่เบาบางถึงเพียงนี้ แม้กระทั่งผลไม้ทิพย์หรือศิลาวิญญาณอะไรที่ช่วยส่งเสริมการบำเพ็ญก็มีอยู่ไม่เท่าไร”
“นอกจากการบำเพ็ญไปให้ถึงระดับราชันวิญญาณก็ไม่มีวิธีอื่นอีกแล้วหรือ” เจ้าอ้วนชวีพูด
“ข้าว่าวิธีน่ะคงมีอยู่หรอก แต่ต่อให้มี หากพลังยุทธ์ไม่แกร่งพอก็ออกไปไม่ได้อยู่ดี” โอวหยางพูด
“เพราะเหตุใดเล่า”
