“โอวหยางหรือ” เจ้าอ้วนชวีและเว่ยจือฉีมองโอวหยางเฟย “เจ้ารู้หรือ”
โอวหยางเฟยมองซือหม่าโยวเย่ว์ปราดหนึ่ง บนสีหน้าเผยแววผิดปกติพลางเอ่ยว่า “บนดินแดนอี้หลินมีอาณาจักรห้าแห่ง สี่อาณาจักรใหญ่ อาณาจักรจันทร์ประจิม อาณาจักรนางแอ่นอุดร อาณาจักรทักษิณายาตร และอาณาจักรอู๋กลาง มีสถานที่เนรเทศแห่งหนึ่งซึ่งก็คืออาณาจักรตงเฉิน เหมือนกับที่โยวเย่ว์พูดนั่นแหละว่าที่นี่คือสถานที่ที่สี่อาณาจักรใหญ่เนรเทศคนชั่ว”
“โอวหยาง เจ้ารู้ได้อย่างไรกัน” เว่ยจือฉีถาม
“เพราะว่าข้ามาจากภายนอกน่ะสิ” โอวหยางเฟยพูด “ข้าเป็นคนจากอาณาจักรทักษิณายาตร เพราะเหตุผลบางอย่างจึงต้องมาที่นี่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้”
“ข้าเข้าใจมาตลอดว่าโลกใบนี้ก็คืออาณาจักรตงเฉินอันใหญ่โตเช่นนี้ คิดไม่ถึงว่านี่เป็นเพียงแค่ส่วนเดียวของภูเขาน้ำแข็ง พวกเราเป็นเพียงแค่ชิ้นส่วนเล็กๆ บนดินแดนอี้หลินเท่านั้นเอง” เจ้าอ้วนชวีพูด
“ตระกูลที่อยู่ที่นี่ล้วนถูกเนรเทศจากภายนอกมาที่นี่ทั้งสิ้น หรือไม่ก็หนีมาที่นี่เอง” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ไม่แน่ว่าที่ใดสักแห่งข้างนอกนั่นอาจจะมีตระกูลชวีอยู่ตระกูลหนึ่ง ตระกูลเว่ยตระกูลหนึ่ง และแน่นอนว่าต้องมีตระกูลซือหม่าอยู่ตระกูลหนึ่งด้วย”
“อาณาจักรตงเฉินพื้นที่แห้งแล้ง ทรัพยากรขาดแคลน ความเร็วในการบำเพ็ญเชื่องช้าเป็นที่สุด นอกจากนี้เพราะเหตุผลอะไรบางอย่างทำให้ปราณวิญญาณของที่นี่เบาบางกว่าข้างนอกอีกด้วย” โอวหยางเฟยพูด
“หากเป็นเช่น
