ในขณะนี้คล้ายกับว่าเธอกลับไปยังสถานที่ที่รอบด้านเต็มไปด้วยแสงดาวแห่งนั้นอีกครั้ง ดวงดาวมากมายเหลือคณานับคล้ายจะกะพริบสู่สายตาเธอไม่หยุดหย่อนในระยะใกล้บ้าง ไกลบ้าง
ขณะนี้ข้างกายเธอมีประกายเล็กๆ วาบผ่าน เปล่งประกายระยิบระยับจับตา จุดแสงเหล่านั้นล่องลอยไปรอบตัวเธอครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ ลอยห่างออกไปช้าๆ แล้วรวมตัวกับแสงดาวที่อยู่ห่างออกไป
ความรู้สึกของเธอในขณะนี้คล้ายกับขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่าอย่างฉับพลัน เธอรู้สึกราวกับว่าทั้งห้วงมิติและระยะทางล้วนอยู่ในการควบคุมของตนทั้งสิ้น
ในห้วงสมองของเธอมีประโยคแรกของตำราพื้นฐานค่ายกลปรากฏขึ้นมาอย่างฉับพลัน
“ห้วงมิติ อาจอยู่ใกล้หรือไกล อาจไร้รูปร่าง หรืออาจสัมผัสได้ ห้วงมิติทุกแห่งล้วนมีความสัมพันธ์เชื่อมโยงกับห้วงมิติอื่นๆ หามันให้พบ ทำความเข้าใจกับมัน รู้จักมันให้ดี และควบคุมมัน…”
เธอรู้สึกเหมือนกับว่าตนจะสำเร็จขั้น “หามันให้พบ” แล้ว เฟิงจือสิงเคยบอกว่าหากทำขั้นนี้ได้สำเร็จก็นับได้ว่าก้าวเข้าสู่การเป็นปรมาจารย์ค่ายกลแล้ว
เมื่อผ่อนคลายความคิดลง ห้วงมิติที่เธออยู่ก็ถอยร่นไปอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกเมื่อครู่หายไปเป็นปลิดทิ้งราวกับไม่เคยมีอยู่
เธอลืมตาขึ้นแล้วพบว่ายังคงอยู่ในห้องนอนของตน มิได้ไปยังสถานที่ที่เรียกว่าห้วงมิติแห่งนั้น
“หยั่งรู้ได้แล้วหรือ” หมัวซาเห็นสถานะเมื่อครู่ของเธอก็รู้แล้วว่าเธอต้องได้อะไรมาอย่างแน่นอนจึงเอ่ยถามขึ้น
ซือหม่าโยวเย่ว์พยั
