คารวะครั้งหนึ่งแล้วออกไปจากลานบ้าน ซือหม่าโยวเย่ว์กินผลไม้ทิพย์ในมือจนหมดแล้วจึงลุกขึ้นเดินมุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือของซือหม่าเลี่ย
ตั้งแต่กลับมาจากงานเลี้ยง ซือหม่าเลี่ยก็ออกไปแต่เช้าตรู่แล้วกลับมาค่ำมืดทุกวัน ซือหม่าโยวเย่ว์จึงยังมิได้พบเขาอีกเลย คิดไม่ถึงว่าวันนี้เขาจะกลับมาเร็วเช่นนี้ได้
แต่เขาเรียกตนไปทำไมกัน
เมื่อมาถึงเรือนของซือหม่าเลี่ย องครักษ์ต่างพากันทำความเคารพเธอแล้วผลักประตูห้องหนังสือให้เปิดออก มองปราดหนึ่งก็เห็นซือหม่าเลี่ยที่กำลังตกตะลึงอยู่
“ท่านปู่ ท่านเรียกหาข้าหรือ”
ซือหม่าเลี่ยได้สติกลับมาแล้วกวักมือเรียกซือหม่าโยวเย่ว์พลางเอ่ยว่า “โยวเย่ว์ เจ้ามาแล้ว เข้ามานั่งสิ”
ซือหม่าโยวเย่ว์เดินเข้าไปก็เห็นท่าทีจิตใจไม่สงบของซือหม่าเลี่ย จึงเอ่ยว่า “ท่านปู่ เกิดเรื่องอันใดขึ้นใช่หรือไม่”
