เจ้าอ้วนชวีหัวเราะหึๆ แล้วเอ่ยว่า “ถ้าหากเจ้าไม่มีเรื่องอันใดก็ไม่มีทางไปเข้าร่วมงานเลี้ยงสุราอันน่าเบื่อหน่ายนั่นแน่นอน ในเมื่อเจ้าต้องการจะไป ย่อมต้องคิดจะทำอะไรบางอย่างแน่”
“อัจฉริยะ!” ซือหม่าโยวเย่ว์ส่งสายตาชมเชยเขา
เจ้าอ้วนชวีเชิดคางขึ้นอย่างลำพองใจแล้วพูดว่า “นั่นปะไร! ว่ามาสิ อยากให้ข้าทำสิ่งใด”
“ความจริงแล้วง่ายดายยิ่งนัก เจ้ามานี่สิ ข้าจะบอกเจ้าเอง…”
เมื่อมาถึงตำหนักที่จัดงานเลี้ยงสุรา ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นว่าคนวัยหนุ่มสาวส่วนใหญ่ล้วนไปกันหมดแล้ว ในบรรดาแขกเหรื่อมากมาย เธอมองปราดเดียวก็เห็นเงาร่างของมู่หรงอาน
ในขณะนี้มู่หรงอานกำลังพูดอะไรบางอย่างกับสือมั่วลี่อยู่ น่าจะกำลังอธิบายเรื่องที่หายตัวไปก่อนหน้านี้ ส่วนน่าหลานหลานอยู่กับหญิงสาวตระกูลน่าหลานอีกคนหนึ่งห่างออกไปไม่ไกล ถือจอกสุราสนทนากับคนอื่นอยู่ สายตาของนางเหลือบมองไปทางมู่หรงอานอยู่ตลอด คอยสังเกตการสนทนาระหว่างพวกเขา
“คุณชายห้า”
พอซือหม่าโยวเย่ว์เข้าไปก็ดึงดูดความสนใจของทุกคน สำหรับอดีตคนไร้ค่าที่ตอนนี้ก้าวกระโดดไปเป็นผู้มีพรสวรรค์ ทุกคนยังคงไม่ค่อยเคยชินนัก
แต่ไม่ว่าจะเคยชินหรือไม่ ผู้มีพรสวรรค์เดินไปที่ใดล้วนได้รับการยกย่องชมเชยจากผู้คนทั้งสิ้น ดังนั้นจึงมีคนจำนวนไม่น้อยที่คิดจะอาศัยโอกาสนี้ในการสานสัมพันธ์กับเธอ
ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่มีความคิดและเรี่ยวแรงที่จะมาจัดการกับพวกเขาเหล่านี้ จึงเฉยเมยกับพวกเขา เพียงไม่นานก็ม
