หลอมยาหยุดการส่งมอบยาวิเศษให้กับพวกเขา จะไม่มีการขายยาวิเศษให้กับตระกูลพวกเขาอีกต่อไป!
เมื่อตระกูลมู่หรงได้ยินบทลงโทษที่ทั้งสองขุมอำนาจใหญ่มอบให้พวกเขาก็ตกตะลึงไปทันที ต่อมาเมื่อได้ยินว่าเกิดปัญหาเพราะเรื่องของมู่หรงอานจึงลงโทษมู่หรงอานอย่างหนักหน่วง นอกจากนี้เพื่อบรรเทาความโกรธและให้ได้รับการอภัยจากสมาคมนักหลอมยากับตระกูลน่าหลาน จึงให้ลาออกจากราชวิทยาลัยแล้วส่งตัวเขาไปดูแลกิจการของตระกูลยังพื้นที่เล็กๆ อันห่างไกล เช่นนี้จึงทำให้สองขุมอำนาจใหญ่ยอมถอนบทลงโทษต่อทั้งตระกูลมู่หรงได้
ตอนที่ได้รับทราบข่าวเหล่านี้ ซือหม่าโยวเย่ว์กำลังอาบแสงตะวันกินผลไม้ทิพย์อยู่ในลานบ้าน เมื่อนึกถึงว่าชีวิตนี้มู่หรงอานคงไม่มีทางได้ลืมตาอ้าปากอีกแล้ว เธอจึงอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง
“เช่นนี้นับได้ว่าชดเชยให้เจ้าได้แล้วหรือยังเล่า”
สายลมอ่อนพัดโชยผ่านไป คล้ายกับการให้คำตอบเธออย่างรางๆ
เธอพิงเก้าอี้นวมตัวยาวพลางหลับตาลงด้วยสีหน้าสุขสันต์
ชุนเจี้ยนเดินเข้ามา ก็เห็นกลิ่นอายสงบนิ่งแผ่ซ่านออกมาจากร่างเธอ เมื่อเห็นใบหน้าอันงดงามของเธอแล้วจึงมองตาค้างอยู่ครู่หนึ่ง
“มีเรื่องอันใดหรือ” เธอรู้สึกได้ตั้งแต่ตอนที่ชุนเจี้ยนเข้ามาแล้ว เมื่อเห็นนางไม่พูดไม่จาจึงเอ่ยปากถามขึ้น
ชุนเจี้ยนได้สติกลับคืนมาแล้วเอ่ยว่า “คุณชาย ท่านแม่ทัพส่งคนมาเชิญท่านไปพบน่ะเจ้าค่ะ”
“ท่านปู่กลับมาแล้วหรือ ข้ารู้แล้ว เจ้าออกไปก่อนเถิด”
ชุนเจี้ยนยอบกาย
