ลี้ยงสุรานั้นเป็นเช่นไร”
“แต่เจ้าจะไปคนเดียวได้หรือ เช่นนั้นให้พวกเราไปกับเจ้าด้วยก็แล้วกัน” ซือหม่าโยวหรานพูด
“ไม่ต้องหรอก พวกท่านไม่ชอบงานเลี้ยงสุราเช่นนี้มิใช่หรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ข้าไปเที่ยวเล่นครู่เดียวก็จะกลับแล้วล่ะ”
“แต่ว่า…”
“ข้าก็จะไปงานเลี้ยงสุรา อยู่ด้วยกันกับโยวเย่ว์ ท่านพี่ทั้งหลายไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ข้าจะดูแลนางให้ดีอย่างแน่นอน” ไม่รู้ว่าเจ้าอ้วนชวีนั้นโผล่มาจากที่ใด มาอยู่ข้างกายซือหม่าโยวเย่ว์ เขาคิดจะเอื้อมมือไปโอบไหล่เธอ แต่เมื่อนึกได้ว่าเธอเป็นหญิงจึงล้มเลิกไป
เมื่อเห็นว่ามีคนอยู่เป็นเพื่อนซือหม่าโยวเย่ว์แล้วซือหม่าโยวหมิงจึงพยักหน้าแล้วพูดว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเจ้าก็กลับกันให้เร็วหน่อยแล้วกัน พวกเราจะทิ้งรถเทียมสัตว์อสูรเอาไว้ให้เจ้า”
“ไม่ต้องหรอก ประเดี๋ยวข้าให้เจ้าอ้วนไปส่งข้าที่บ้านก็ได้” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ก็ได้ เช่นนั้นพวกเราไปก่อนนะ”
ซือหม่าโยวเย่ว์โบกไม้โบกมือให้พวกเขาก่อนจะหมุนตัวเดินมุ่งหน้าไปยังงานเลี้ยงสุราพร้อมกับเจ้าอ้วน
“โยวเย่ว์ บอกมาสิว่ามีเรื่องอะไรจะให้ข้าทำ” เจ้าอ้วนชวีพูด
ซือหม่าโยวเย่ว์มองเจ้าอ้วนชวีด้วยสีหน้าประหลาดใจ “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้ามีเรื่องจะให้เจ้าทำ”
