ด้คุยด้วยง่ายๆ เหมือนข้ากันหมดหรอกนะ”
พูดจบเธอก็มองพวกสือเหล่ยด้วยสายตาปราศจากนัยแอบแฝง แล้วหมุนตัวกลับไปยังที่นั่งของตระกูลซือหม่า
“น้องห้า ทำได้ดีมาก!” พวกซือหม่าโยวหมิงทั้งสี่คนล้วนส่งสายตาชื่นชมยินดีมาให้เธอ ซือหม่าโยวเล่อยังยกนิ้วโป้งให้เธออีกด้วย
“เอาละ เรื่องนี้ให้สิ้นสุดลงเพียงเท่านี้แล้วกัน” วั่นอู๋เฟิงพูด “ในช่วงท้ายข้าได้จัดเตรียมงานเลี้ยงเต้นรำร่ำสุราเอาไว้ให้กับทุกท่านด้วย พวกเจ้าคนหนุ่มสาวที่ชอบความครึกครื้นก็ไปเที่ยวเล่น ไป่ชวน เจ้าคอยต้อนรับทุกคนด้วย”
“พ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อ” องค์ชายใหญ่ลุกขึ้นตอบรับวั่นอู๋เฟิง
วั่นอู๋เฟิงนำองครักษ์ออกไปจากตำหนักใหญ่ วั่นไป่ชวนโบกมือ นางในกลุ่มหนึ่งก็เรียงแถวกันเข้ามานำทางทุกคนไปยังตำหนักอีกแห่งหนึ่ง
เพราะรู้ว่าคนเหล่านี้ล้วนเป็นคนหนุ่มสาวที่รักสนุก คนที่เลยวัยไปแล้วจึงพากันปลีกตัวกลับไปก่อน ดังนั้นเมื่อไปถึงสถานที่จัดงานเลี้ยงสุรา แขกในงานจึงเหลือเพียงรุ่นหนุ่มสาวเท่านั้น
เดิมทีซือหม่าโยวเย่ว์ไม่อยากเข้าร่วม แต่เมื่อนึกถึงหินเสียงในมือ เธอจึงเปลี่ยนความตั้งใจ
“น้องห้า เจ้าจะไปเข้าร่วมงานเลี้ยงสุราด้วยหรือ” เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์กำลังจะเดินตามนางในไป พวกซือหม่าโยวหมิงจึงเรียกเธอเอาไว้
ซือหม่าโยวเย่ว์จึงค่อยนึกขึ้นมาได้ว่าพูดไปแล้วว่าจะกลับไปด้วยกัน เธอโบกไม้โบกมือไปทางพวกเขาแล้วพูดว่า “พวกท่านกลับกันไปก่อนเถิด ข้าจะไปดูสักหน่อยว่างานเ
