จะหลอมยาก็ได้ แต่ว่าฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ ถ้าหากข้าหลอมยาวิเศษขั้นสองนี้ออกมาได้ เช่นนั้นพวกประมุขตระกูลน่าหลานที่ตั้งข้อสงสัยข้าผิดๆ เช่นนี้ก็ควรจะขอขมาข้าด้วยใช่หรือไม่”
วั่นอู๋เฟิงมองน่าหลานเหอปราดหนึ่ง
ทั้งสองคนตอบรับในทันใด “ถ้าหากเจ้าหลอมยาออกมาได้จริงๆ ตระกูลน่าหลานของข้าจะต้องขอขมาเจ้าอย่างแน่นอน!”
“ดี” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ท่านปู่ ท่านกลับไปยังที่นั่งของท่านก่อนเถิด คอยดูโยวเย่ว์หลอมยาให้ดี”
“อื้ม เจ้าพยายามเข้าแล้วกัน” ซือหม่าเลี่ยพูด
ถ้าหากสำเร็จ เช่นนั้นคราวนี้ตระกูลซือหม่าก็จะผ่านไปได้อย่างราบรื่น ถ้าหากล้มเหลว เขาก็จะรับผิดชอบผลที่จะตามมาเอง เธอไม่จำเป็นต้องรับแรงกดดันอะไร เพียงแค่หลอมยาให้ดีๆ ก็พอแล้ว
ซือหม่าโยวเย่ว์ฟังความหมายของเขาออก จึงยิ้มพลางพยักหน้า
“เจ้าต้องการเตาหลอมยาอะไรบ้างหรือไม่” ท่านอาจารย์ใหญ่อาวุโสส่งเสียงเอ่ยถาม
“ขอบคุณท่านอาจารย์ใหญ่ที่ใส่ใจ ข้าเป็นนักหลอมยาคนหนึ่ง ย่อมต้องพกของที่จำเป็นต้องใช้มาเองอยู่แล้ว แต่ขอให้ฝ่าบาทโปรดทรงอนุญาตให้คนหาโต๊ะมาให้ข้าตัวหนึ่งด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
ซือหม่าโยวเย่ว์พูดจบ เตาหลอมยาใบหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน
