คนนั่งลงอย่างพร้อมเพรียง เหลือเพียงแค่อู๋หลินคนเดียวเท่านั้นที่ยังยืนอยู่
“วันนี้เป็นวันคล้ายวันประสูติของฝ่าบาท สมาคมนักหลอมยาของเราจึงเตรียมของขวัญมาให้ฝ่าบาท ขอฝ่าบาทอย่าทรงรังเกียจเลยนะพ่ะย่ะค่ะ”
วั่นอู๋เฟิงได้ยินเช่นนี้จึงอมยิ้มพูดว่า “หัวหน้าสมาคมอู๋พูดอะไรน่ะ พวกท่านมาร่วมงานเลี้ยงของเราได้ก็ยอดเยี่ยมมากแล้ว”
อู๋หลินหยิบเอาหีบใบหนึ่งออกมา องครักษ์ที่อยู่ข้างๆ ลงมารับหีบแล้วส่งให้ถึงมือวั่นอู๋เฟิง
“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ นี่คือเครื่องยาที่ข้าใช้เวลาเสาะหากว่าครึ่งปี เพื่อนำมาหลอมเป็นยาวิเศษยอดราชันขั้นสี่สำหรับถวายฝ่าบาทโดยเฉพาะ” อู๋หลินพูด “ยาวิเศษชนิดนี้สามารถซ่อมแซมร่างกายมนุษย์ได้ ข้าได้ยินมาว่าฝ่าบาททรงเคยได้รับบาดเจ็บสาหัสมาครั้งหนึ่ง หลังจากนั้นพระวรกายก็ไม่สู้ดีนักมาโดยตลอด เมื่อเสวยยาวิเศษชนิดนี้เข้าไป พระวรกายของฝ่าบาทก็จะฟื้นฟูขึ้นมาได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“จริงหรือ ดีๆๆ!” วั่นอู๋เฟิงเปิดหีบอย่างตื่นเต้น เมื่อเห็นว่าภายในมียาวิเศษสีเหลืองทองเม็ดหนึ่งวางอยู่จริงๆ จึงนึกถึงว่าเพราะตนได้รับบาดเจ็บ ร่างกายยังมีอาการหลงเหลืออยู่ ดังนั้นเมื่อบำเพ็ญจึงต้องลงแรงสองเท่าแต่ได้รับผลเพียงครึ่งเดียว เมื่อเห็นยาวิเศษยอดราชันจึงรู้สึกตื่นเต้นเกินกว่าที่วาจาใดจะอธิบายได้
เมื่อคนด้านล่างมองเห็นยาวิเศษในมือวั่นอู๋เฟิงแล้วก็พากันวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นมา
ซือหม่าโยวเย่ว์เบ้ปาก ก็แค่ยาวิเศษยอดราชันเท่า
