ซือหม่าโยวเย่ว์นั่งอาบแดดอยู่บนเก้าอี้โยกอย่างอารมณ์ดียิ่ง วันนี้เธอเพิ่งจะมอบยาวิเศษชุดหนึ่งให้กับพวกซือหม่าโยวหมิง ได้รู้ปฏิกิริยาตอบสนองของตระกูลน่าหลานจากปากพวกเขา เมื่อเห็นสีหน้าตื่นตะลึงของคนที่มาสืบข่าวยามที่เห็นพวกเขาหยิบเอายาวิเศษชุดที่สองออกมาแล้ว และเมื่อนึกถึงสีหน้าของพวกน่าหลานเหอในตอนนี้ หัวใจของเธอก็สุขสันต์ยิ่งนัก
“คุณชาย อีกสองวันก็จะเป็นวันเฉลิมพระชนมพรรษาของฝ่าบาทแล้วนะเจ้าคะ ท่านจะไปหรือไม่” ชุนเจี้ยนชงน้ำชาให้ซือหม่าโยวเย่ว์ถ้วยหนึ่งก่อนจะส่งให้เธอพลางถามขึ้น
ซือหม่าโยวเย่ว์รับถ้วยชามา เมื่อนึกถึงที่เจ้าอ้วนชวีบอกว่าขุมอำนาจมากมายล้วนไปกันทั้งสิ้นจึงพูดว่า “ไปสิ เหตุใดจึงจะไม่ไปเล่า ข้ายังอยากจะไปดูสภาพของน่าหลานเหอผู้นั้นในตอนนี้สักหน่อย”
“กลัวแต่ว่าตระกูลน่าหลานจะมาหาเรื่องคุณชายน่ะสิเจ้าคะ” ชุนเจี้ยนพูด
“คนไร้ค่าที่ไม่มีแรงแม้แต่จะฆ่าไก่เช่นข้า พวกเขาจะมาหาเรื่องภายใต้ชื่อตระกูลใหญ่ได้อย่างไรกัน” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “สิ่งที่ข้ากังวลก็คือพวกเขาจะมาหาเรื่องท่านปู่น่ะสิ”
นี่คือเหตุผลสำคัญข้อหนึ่งที่ทำให้เธอคิดจะไป
ตอนนี้สงครามการค้าระหว่างทั้งสองฝ่ายเข้าสู่ช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานแล้ว สำหรับเรื่องที่มีนักหลอมยาโผล่มาอย่างฉับพลันนั้นเกรงว่าน่าหลานเหอคงจะไม่มีทางปล่อยให้โอกาสในการหาเรื่องนี้หลุดลอยไปแน่
“ตระกูลน่าหลานนี้ครอบครัวก็ใหญ่ ทั้งยังมีธุรกิจใหญ่โต เพียงแต่ว่า
