ษพวกนั้นด้วยหรือ มีมากเท่าใด”
ทุกคนล้วนมีปฏิกิริยาตอบสนองพร้อมกับมองมาทางเธอกันหมด
“มียาวิเศษที่ใช้บ่อยทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นยาห้ามเลือด ยาฟื้นปราณ และอื่นๆ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดพลางโบกมือ ขวดยาวิเศษหลายร้อยขวดก็ปรากฏขึ้นบนพื้นห้องหนังสือ
“พวกนี้คือยาวิเศษทั้งหมดเลยหรือ” ซือหม่าโยวหมิงถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“พวกพี่ๆ ลองดูก็รู้เองแหละน่า” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
พวกซือหม่าโยวฉีทั้งสี่คนก้าวเข้าไปแล้วหยิบขวดหยกมาคนละหนึ่งใบก่อนจะเปิดดู ข้างในล้วนเป็นยาวิเศษทั้งสิ้น
“ยาวิเศษเหล่านี้รวมๆ กันขึ้นมาน่าจะเกินกว่าพันเม็ดเลยทีเดียว!” ซือหม่าโยวฉีพูดอย่างตื่นเต้น
ซือหม่าเลี่ยก็ก้าวเข้าไปเช่นกันแล้วหยิบขวดหยกใบหนึ่งมาเปิดดู ปรากฏว่าล้วนเป็นยาวิเศษทั้งสิ้น
“น้องห้า เจ้าไปได้ยาวิเศษมากมายถึงเพียงนี้มาจากที่ใดกัน” ซือหม่าโยวหมิงมองซือหม่าโยวเย่ว์อย่างตื่นเต้น “เสียเงินไปเท่าใดหรือ”
ซือหม่าโยวเย่ว์ลูบจมูกตัวเองแล้วพูดว่า “ไม่ต้องใช้เงินเลย”
“ไม่ต้องใช้เงินหรือ เช่นนั้นเจ้าไปได้มาอย่างไรเล่า”
“โยวเย่ว์ เจ้าคงมิได้รับปากผู้อื่นทำเรื่องเลวร้ายเพื่อยาวิเศษเหล่านี้หรอกนะ!”
ทุกคนในห้องเบนสายตาจากยาวิเศษมามองซือหม่าโยวเย่ว์แทน
เออ…
ซือหม่าโยวเย่ว์ถูกปฏิกิริยาของพวกเขาทำเอาใบหน้าหม่นทะมึน พวกเขามีปฏิกิริยาตอบสนองเช่นนี้ได้อย่างไรกัน
“ข้าเป็นคนหลอมยาวิเศษเหล่านี้เอง ดังนั้นจึงไม่ต้องใช้เงิน มิได้รับปากผู้อื่นทำเรื
