“คุณชายห้า ท่านรู้ได้อย่างไรกัน”
พ่อบ้านมองซือหม่าโยวเย่ว์อย่างฉงนใจ ตระกูลน่าหลานเก็บเรื่องนี้เป็นความลับจากภายนอก หากมิใช่เพราะพวกเขาคอยสังเกตการณ์ตระกูลน่าหลานอยู่ตลอดก็คงไม่มีทางรู้ได้เลย
แต่คุณชายห้าเพิ่งจะกลับเข้าเมืองมาหยกๆ มิใช่หรือ แล้วเขารู้ได้อย่างไรกัน
“แค่กๆ ข้าเดาส่งๆ ไปอย่างนั้นแหละ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “มิฉะนั้นผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลน่าหลานคงไม่มีทางมาถึงบ้านพวกเราหรอก”
“ได้ยินว่าน่าหลานเหอผู้นั้นได้รับบาดเจ็บตอนที่ไปยังเทือกเขาผู่สั่ว หลังจากกลับมาแล้วเขาก็เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องตลอด ไม่ยอมออกมาเลย ผู้คุ้มกันที่ไปด้วยกันก็รอดชีวิตกลับมาเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ไม่รู้เลยว่าพวกเขาไปประสบพบเจอเรื่องอันใดเข้า” พ่อบ้านพูดพลางทอดถอนใจ น้ำเสียงเจือด้วยความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่น
เมื่อได้ฟังเช่นนี้ ซือหม่าโยวเย่ว์ก็โห่ร้องยินดีในใจ เธอบอกแล้วมิใช่หรือว่าเธอจะคำนวณพลาดได้อย่างไรกัน!
“คุณชาย ท่านกลับมาแล้ว” เมื่อชุนเจี้ยนและอวิ๋นเย่ว์ได้ยินเสียงของซือหม่าโยวเย่ว์จึงออกมาจากในห้องแล้วมองซือหม่าโยวเย่ว์อย่างปีติยินดี
หลังจากซือหม่าโยวเย่ว์ออกเดินทางไปแล้ว พวกนางก็ไม่มีอะไรทำเลย ท่านแม่ทัพอนุญาตให้พวกนางฝึกยุทธ์ด้วยตนเองได้ ดังนั้นพลังยุทธ์ของพวกนางสองคนจึงยกระดับขึ้นมาในช่วงหลายเดือนมานี้
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นพวกนางจึงยิ้มตาหยีพลางถามว่า “พวกเจ้าคิดถึงคุณชายเช่นข้าบ้างหรือไม่”
“คุณชาย
