ล้อข้าเล่นอีกแล้วนะเจ้าคะ!” ชุนเจี้ยนพูดยิ้มๆ
“ช่วงนี้คุณชายไม่อยู่บ้านบ่อยๆ พวกเราย่อมคิดถึงท่านอยู่แล้วเจ้าค่ะ” อวิ๋นเย่ว์พูด “คราวนี้คุณชายกลับมาอยู่นานเท่าใดหรือเจ้าคะ”
“พรุ่งนี้น่าจะกลับวิทยาลัยแล้วละ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ข้าเห็นพลังยุทธ์ของพวกเจ้าสองคนยกระดับขึ้นมาไม่น้อยเลย ไม่รู้ว่าฝีมือทำครัวของพวกเจ้าพัฒนาขึ้นบ้างหรือไม่ ไปสิ เตรียมมื้อเย็นมาให้ข้าเสีย ข้าหิวจะตายอยู่แล้วนะ”
ชุนเจี้ยนและอวิ๋นเย่ว์ประสานสายตากันปราดหนึ่งก่อนจะพูดพร้อมกันว่า “คุณชายรอประเดี๋ยวเจ้าค่ะ พวกบ่าวจะไปเตรียมมาให้”
พูดจบแล้วทั้งสองจึงย่อกายคารวะก่อนถอยออกไปเตรียมมื้อเย็นให้เธอที่ห้องครัว
ซือหม่าโยวเย่ว์เตรียมตัวกลับหอพัก เห็นพ่อบ้านยังคงยืนอยู่ในห้อง เธอจึงโบกไม้โบกมือให้เขาพลางเอ่ยว่า “ท่านไปทำธุระของท่านเถิด ถึงแม้ว่าข้าจะกลับมาที่นี่แล้วก็ไม่มีทางไปพบตาเฒ่าบ้าจากตระกูลน่าหลานผู้นั้นหรอก”
พ่อบ้านก็มีธุระที่ต้องไปจัดการอยู่จริงๆ เขามองเธออย่างสงสัยก่อนจะประสานมือพลางพูดว่า “เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”
“ไปเถิด ไปเถิด” ซือหม่าโยวเย่ว์โบกมือ รอจนพ่อบ้านไปแล้วจึงค่อยกลับไปยังเรือนของตน
ผ่านไปครู่หนึ่ง ชุนเจี้ยนและอวิ๋นเย่ว์ก็ยกอาหารเย็นเข้ามา เมื่อเห็นกับข้าวหน้าตาสีสันน่ารับประทาน ซือหม่าโยวเย่ว์จึงอดที่จะแอบใช้มือหยิบกินมิได้
“ดูท่าทางตอนที่ข้าไม่อยู่ ฝีมือทำอาหารของพวกเจ้าก็มิได้ถดถอยลงเลยนะ”
เมื่อได้ฟัง
