คำชมของเธอ ชุนเจี้ยนและอวิ๋นเย่ว์ต่างพากันยิ้มอย่างเบิกบานใจ
“คุณชายห้า”
ในขณะที่ซือหม่าโยวเย่ว์เตรียมจะเริ่มกินอาหารนั้นเอง ผู้คุ้มกันคนหนึ่งก็ตะโกนเข้ามาจากลานบ้าน
ชุนเจี้ยนออกไปแล้วกลับเข้ามาอย่างรวดเร็วพลางเอ่ยว่า “คุณชาย นายท่านส่งคนมาเรียกท่านไปน่ะเจ้าค่ะ”
ซือหม่าโยวเย่ว์มองข้าวปลาอาหารแวบหนึ่งก่อนจะถอนหายใจแล้วพูดว่า “รอข้ากลับมาก่อนค่อยกินแล้วกัน”
“คุณชาย เมื่อครู่ผู้คุ้มกันบอกว่าท่านแม่ทัพสั่งการให้ท่านนำอาหารไปด้วยเลย” ชุนเจี้ยนพูดเสริม
“อ้อ เช่นนั้นก็ยกตามมาเลย”
ซือหม่าโยวเย่ว์ไปยังห้องหนังสือของซือหม่าเลี่ย ชุนเจี้ยนยกกับข้าวกับปลาตามมาด้านหลัง เมื่อมาถึงด้านนอกห้องหนังสือ ซือหม่าโยวเย่ว์จึงรับถาดมาก่อนจะส่งสัญญาณให้ชุนเจี้ยนกลับออกไป
ผู้คุ้มกันด้านนอกห้องหนังสือทั้งหมดล้วนได้รับคำสั่งว่าหากซือหม่าโยวเย่ว์เข้ามา จะต้องรีบเปิดประตูให้เธอ
ซือหม่าเลี่ยกำลังก้มหน้ามองอะไรบางอย่างอยู่ เมื่อได้ยินเสียงจึงพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นเลย “นั่งลงกินข้าวสิ”
ซือหม่าโยวเย่ว์วางอาหารลงบนโต๊ะแล้วเอื้อมมือมาหยิบกระดาษจดหมายในมือซือหม่าเลี่ย เธอส่งข้าวชามหนึ่งไปยังมือของเขาพลางเอ่ยว่า “ไหนๆ จะกินข้าว ก็อย่าดูสิ่งเหล่านี้อีกเลย”
ซือหม่าเลี่ยปล่อยให้เธอวางกระดาษจดหมายไปข้างๆ แล้วกินอาหารค่ำเป็นเพื่อนเธอ หลังจากกินเสร็จก็ให้คนมาจัดเก็บถ้วยชาม ทั้งยังให้คนชงชาถ้วยหนึ่งมาให้เธอด้วย
ซือหม่าโยวเย่ว์ม
