ซือหม่าโยวหรานมีข้อสงสัยอยู่ในใจ แต่เรื่องที่ซือหม่าโยวเย่ว์พูดเหล่านั้นก็เป็นความลับเล็กๆ ที่มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่รู้จริงๆ
แต่หากให้บอกว่าคนตรงหน้าผู้นี้เป็นน้องสาวของเขา เขาก็ยังรู้สึกแปลกพิกลอยู่ดี คนก่อนหน้ากับคนในตอนนี้เป็นคนละคนกันชัดๆ
“แต่เจ้ารู้วิชาแพทย์ได้อย่างไรกัน”
ซือหม่าโยวเย่ว์ได้ยินเขาถามเช่นนี้ก็รู้ว่าเขาเชื่อถือในตัวตนของเธอแล้ว จึงพูดว่า “ท่านปู่เคยบอกท่านเรื่องที่ในตัวข้ามีผนึกอยู่หรือไม่”
“ผนึกหรือ” ซือหม่าโยวหรานขมวดคิ้ว คล้ายกับว่าเขาไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย แต่เห็นเธอพูดเช่นนี้ก็ไม่น่าจะใช่เรื่องเท็จ “นั่นมันเรื่องอันใดกัน”
ซือหม่าโยวเย่ว์ยักไหล่พลางพูดว่า “ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน แต่ตอนที่ข้าคลอดนั้นมีความทรงจำของชาติก่อนติดมาด้วย แต่เป็นเพราะผนึกนั่นผนึกความทรงจำของข้าเอาไว้ ต่อมาเพราะได้รับบาดเจ็บ ผนึกจึงถูกคลายออก ข้าฟื้นฟูความทรงจำในชาติก่อนกลับมาได้แล้ว วิชาแพทย์นั่นก็เป็นสิ่งที่ข้าได้มาจากชาติก่อนนั่นเอง”
“ความทรงจำในชาติก่อนของเจ้าอย่างนั้นหรือ” ซือหม่าโยวหรานรู้สึกเหนือความคาดหมายอยู่บ้าง แต่นี่ก็เป็นคำอธิบายที่ดีที่สุดสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้แล้ว “มิน่าเล่า นิสัยใจคอของเจ้าจึงได้เปลี่ยนแปลงไปมากมายนัก อีกทั้งยังทำสิ่งที่ก่อนหน้านี้ทำไม่เป็นได้อีกด้วย เช่นนั้นชาติก่อนเจ้าเป็นเช่นไรหรือ”
ซือหม่าโยวเย่ว์นึกถึงเรื่องที่ตนถูกมืออันดั
