บสองขององค์กรวางแผนสังหารตอนอยู่บนโลก นึกถึงความเจ็บปวดรวดร้าวปานหัวใจแหลกสลายของซีเหมินโยวเย่ว์ สีหน้าก็ออกจะไม่น่าดูอยู่บ้าง
เธอแย้มยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ท่านพี่สาม สิ่งเหล่านั้นเป็นเพียงความทรงจำในอดีต ล้วนเป็นเรื่องที่ผ่านไปแล้วทั้งสิ้น อย่าไปพูดถึงมันเลยนะ”
ซือหม่าโยวหรานรู้ว่าซือหม่าโยวเย่ว์นึกถึงเรื่องระทมทุกข์อันใดขึ้นมาจึงมิได้ซักถามต่อ ทั้งสองคนเงียบงันไป
“ท่านพี่สาม หากท่านอยากบอกเรื่องนี้กับพวกพี่ๆ ก็บอกเถิด ข้าก็ไม่ขอให้ท่านเก็บเป็นความลับหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดขึ้นมาเพราะไม่อยากนิ่งเงียบต่อไป
“ขอเพียงแค่เจ้ายังเป็นน้องห้าของพวกเรา เรื่องเหล่านี้ล้วนไม่สำคัญทั้งสิ้น” ซือหม่าโยวหรานอมยิ้มพูด
“ขอบคุณท่านมาก ท่านพี่สาม” ซือหม่าโยวเย่ว์มองซือหม่าโยวหรานพลางเอ่ยขอบคุณอย่างจริงใจ
“ข้าเป็นพี่ชายของเจ้าก็ย่อมต้องปกป้องเจ้าอยู่แล้ว เจ้าพวกนั้นมิอาจค้นพบได้ก็เพราะว่าพวกเขาไม่ฉลาดเอง มิได้เป็นเพราะข้าไม่ยอมบอกพวกเขาเสียหน่อย”
“อืม ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านพี่สามเฉลียวฉลาดเป็นที่สุด!” ซือหม่าโยวเย่ว์ยิ้มพลางเอ่ยว่า “ท่านพี่สาม ข้าอยากขอให้ท่านช่วยข้าสักเรื่องหนึ่งน่ะ”
“เรื่องใดหรือ” ซือหม่าโยวหรานถาม
“ข้าอยากกลับไปที่เทือกเขาผู่สั่วสักรอบหนึ่ง ท่านพาพวกเขากลับไปกันก่อนได้หรือไม่ ข้าเกรงว่าหากบอกท่านปู่แล้วเขาจะไม่ยอมให้ข้าไปน่ะสิ”
ซือหม่าโยวหรานเลิกคิ้ว “เช่นนั้นเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าบอกข้า
