ังจะมาทิ้งน้ำลายเอาไว้บนหน้าข้าอีก!” เจ้าวิญญาณน้อยประท้วงใส่แผ่นหลังของเธอ ทว่าแววตากลับแฝงเอาไว้ด้วยรอยยิ้ม
ซือหม่าโยวเย่ว์ออกมาแล้วเรียกเจ้าคำรามน้อยให้ปรากฏตัว
“เย่ว์เย่ว์ เจ้าคิดถึงข้าแล้วใช่หรือไม่” เจ้าคำรามน้อยออกมาแล้วก็พุ่งตัวเข้าใส่อ้อมแขนของซือหม่าโยวเย่ว์พลางพูดอย่างอวดดี
ซือหม่าโยวเย่ว์มองเจ้าคำรามน้อยผู้แสนหลงตัวเองแล้วก็อดกลอกตามิได้
เหตุใดจึงมีสัตว์อสูรวิเศษที่หลงตัวเองถึงเพียงนี้อยู่ด้วยเล่า!
“เจ้าคำรามน้อย เจ้าทำให้สัตว์อสูรวิเศษพวกนั้นฟังคำเจ้าได้ใช่หรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“ขึ้นอยู่กับระดับขั้นด้วยนะ” เจ้าคำรามน้อยพูด “หากเป็นสัตว์อสูรธรรมดาทั่วไปล้วนไม่มีปัญหา แต่ถ้าเจ้าไปหาสัตว์อสูรเหนือเทพมา ด้วยพลังยุทธ์ของข้าในตอนนี้ย่อมทำไม่ได้แน่”
“ไม่ต้องถึงขนาดสัตว์อสูรเหนือเทพหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์โบกไม้โบกมือ ต่อให้เธออยากได้สัตว์อสูรเหนือเทพ ตอนนี้ก็ไม่มีให้อยู่ดี! “สัตว์อสูรวิเศษธรรมดาทั่วไปนั่นแหละ ข้าอยากเตรียมสัตว์อสูรผูกพันธสัญญาให้พวกพี่ๆ ทั้งยังต้องเป็นสัตว์อสูรที่ข้าทำให้เชื่องได้ด้วย จึงมิอาจใช้ระดับขั้นสูงเกินไปได้”
“เช่นนี้ก็ง่ายเลย!” เจ้าคำรามน้อยพูด “ต้องการเท่าไหร่เล่า ข้าจะไปลักมาจากเทือกเขาผู่สั่วสักหลายๆ ตัวเลย”
ดีจริง ในที่สุดเจ้าคำรามน้อยก็ยอมรับแล้วว่าตนลักพาตัวสัตว์อสูรวิเศษมา
“พี่ชายสี่คน คนละตัวก็แล้วกัน” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “อ๊ะ ข้าว่าข้าไปพ
