ร้อมกันกับเจ้าด้วยดีกว่า จะได้ลองดูว่าข้าจะทำให้สัตว์อสูรเชื่องได้ถึงระดับใด แล้วพยายามเตรียมระดับที่สูงหน่อยมาให้พวกพี่ๆ”
“ดี แล้วพวกเราจะไปกันเมื่อใดหรือ” เจ้าคำรามน้อยเชี่ยวชาญการล่อลวงสัตว์อสูรวิเศษเป็นอย่างยิ่ง มันจึงตื่นเต้นไม่น้อยเมื่อได้ยินว่าจะไปล่อสัตว์อสูรวิเศษ
“ไปตอนนี้เลยแล้วกัน พรุ่งนี้น่าจะออกเดินทางกลับเมืองหลวงแล้ว ลองดูว่าจะกลับมาก่อนถึงพรุ่งนี้เช้าได้หรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“พรุ่งนี้เช้าหรือ พรุ่งนี้เช้าไม่ได้อย่างแน่นอน!” เจ้าคำรามน้อยพูด “เจ้าฝึกสัตว์อสูรวิเศษตนหนึ่งให้เชื่องยังไม่เท่าไหร่ แต่เจ้าต้องเลือกให้ดีด้วย นอกจากนี้ยังต้องทดสอบว่าเจ้าทำพันธสัญญาได้สูงถึงระดับขั้นใดด้วย จะต้องทำไปอย่างช้าๆ หากทำได้ภายในสิบวันก็ถือว่าไม่เลวแล้ว!”
ซือหม่าโยวเย่ว์ครุ่นคิด เจ้าคำรามน้อยพูดได้ไม่ผิดเลย ดูท่าทางเธอจะต้องหาข้ออ้างในการไปจึงจะใช้ได้
ครุ่นคิดอยู่เนิ่นนาน เธอจึงทิ้งจดหมายฉบับหนึ่งเอาไว้ ก่อนจะอุ้มเจ้าคำรามน้อยออกไปจากโรงเตี๊ยม คิดไม่ถึงว่าเพิ่งเดินออกนอกประตูใหญ่โรงเตี๊ยม ก็พบกับซือหม่าโยวหรานที่รออยู่นอกประตูเข้า
“ท่านพี่สาม ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”
ซือหม่าโยวหรานมองซือหม่าโยวเย่ว์ ยังคงเป็นใบหน้าที่คุ้นเคย
แต่ทว่า…
“พวกเขาออกไปที่ร้านค้ากันหมดแล้ว ข้ากำลังรอเจ้าอยู่ที่นี่” ซือหม่าโยวหรานพูดด้วยรอยยิ้ม
“รอข้าทำไมหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์รู้สึกผิดในใจอยู่บ้าง
