่ง
“เจ้าอธิบายอย่างตรงไปตรงมาจะเป็นการดีที่สุด มิฉะนั้นหากข้าอยากจะจัดการเจ้าในตอนนี้ก็มิใช่เรื่องยากอะไรเลย บอกมาเร็วเข้า น้องห้าของข้าอยู่ที่ไหน”
ซือหม่าโยวเย่ว์ช้อนสายตาขึ้นมองก็เห็นแวววิตกกังวลในดวงตาของซือหม่าโยวหราน เธอถอนหายใจก่อนจะพูดว่า “ท่านพี่สาม เป็นข้าจริงๆ นะ”
“เป็นไปไม่ได้” ซือหม่าโยวหรานปฏิเสธ
“ตอนอายุสี่ขวบ ข้าฉี่รดที่นอน ตอนที่ท่านมาปลุกข้าให้ตื่นก็เห็นข้ากำลังเก็บกางเกงเปียกชุ่มของข้าไปซ่อนใต้เตียงเข้าพอดี…”
ซือหม่าโยวหรานร่างกายสั่นสะท้าน เขาจ้องมองซือหม่าโยวเย่ว์
“ตอนอายุห้าขวบ ท่านพาข้าไปยังป่าเล็กนอกเมืองเพื่อเก็บน้ำผึ้ง พวกเราถูกผึ้งรุมต่อย ไม่รู้ว่าผึ้งตัวหนึ่งเข้าไปในกางเกงท่านได้อย่างไร แล้วต่อยของรักของท่าน…”
“ตอนอายุสิบขวบ ท่านไปชอบสตรีนางหนึ่งเข้า เป็นข้าเองที่สนับสนุนให้ท่านไปตามจีบ ถึงแม้ว่าท่านจะยอมแพ้ในที่สุด…”
“ยังมีอีก ตอนอายุสิบขวบนั่นแหละ ข้ามีรอบเดือนมาเป็นครั้งแรก ตื่นตระหนกตกใจเป็นอย่างยิ่ง คิดว่าตัวเองจะตายเสียแล้ว เป็นท่านนั่นเองที่ช่วยไปหาผ้าอนามัยมาให้ข้าจนเกือบจะถูกสาวใช้เข้าใจผิดว่าท่านมีงานอดิเรกอันพิสดารเสียแล้ว…”
“แค่กๆ ไม่ต้องพูดแล้ว” เมื่อพูดถึงเรื่องราวในอดีต ซือหม่าโยวหรานก็ขัดจังหวะคำพูดของซือหม่าโยวเย่ว์อย่างไม่เป็นธรรมชาติ
ซือหม่าโยวเย่ว์หัวเราะ “เรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่พวกเราสัญญากันเอาไว้ว่าจะเก็บเป็นความลับ ตลอดหลายปี
