ห้าไม่เคยเข้าใจการดื่มชา ทุกครั้งที่ให้ชาชั้นเลิศแก่เจ้า เจ้าล้วนทำเสียของตลอดเลย”
“เป็นมนุษย์ก็ต้องรู้จักเรียนรู้อยู่ตลอดสิ” หัวใจซือหม่าโยวเย่ว์เต้นผิดจังหวะ มาแล้วจริงๆ ด้วยสิ
“การเรียนรู้นั้นมิใช่ของปลอม หากแต่มีหลายเรื่องที่ที่มิใช่ว่าเรียนรู้ครั้งเดียวแล้วจะทำได้เลย ข้าเห็นความเคลื่อนไหวยามที่น้องห้าช่วยรักษาท่านปู่ ช่างคล่องแคล้วเปี่ยมทักษะ นี่มิใช่สิ่งที่จะเรียนรู้กันได้ในชั่วข้ามคืนหรอกนะ” ซือหม่าโยวหรานพูด
ซือหม่าโยวเย่ว์นิ่งเงียบ เขาพูดได้ไม่ผิดเลย ความรู้วิชาแพทย์ของเธอจะเรียนรู้ในระยะเวลาสั้นๆ ได้อย่างไรกัน ตอนที่เธอฝังเข็มให้ซือหม่าเลี่ยได้แสดงให้เห็นว่าเธอเรียนรู้สิ่งนี้มานาน มิใช่ทักษะที่จะได้มาในสามวันห้าวัน
“ท่านพี่สามคิดจะพูดอะไรหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์เอ่ยปากถามตรงๆ
ซือหม่าโยวหรานคิดไม่ถึงว่าซือหม่าโยวเย่ว์จะควบคุมสถานการณ์เอาไว้ได้จึงแย้มยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ข้าอยากรู้ว่าเจ้าเป็นใครน่ะสิ เพราะเหตุใดจึงต้องปลอมตัวเป็นน้องห้าของข้าด้วย แล้วตอนนี้น้องห้าของข้าอยู่ที่ไหน”
“ข้า…”
ซือหม่าโยวเย่ว์คิดจะเอ่ยคำพูด แต่ซือหม่าโยวหรานยกมือขึ้นแล้วเอ่ยว่า “ไม่ต้องมาพูดว่าเจ้าคือน้องห้าของข้า ก่อนหน้านี้นางเป็นเช่นไร ตอนนี้เจ้าเป็นเช่นไร ในใจพวกเราล้วนรู้อย่างกระจ่างแจ้งยิ่งนัก เจ้าบอกว่าเจ้าคือนาง แล้วเจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อลงหรือไม่เล่า”
ซือหม่าโยวเย่ว์เงียบงันแล้วก้มหน้าดื่มชาอึกหนึ
