อจนหลอมยาวิเศษเสร็จสมบูรณ์แล้วจึงดับไฟแล้วเก็บเม็ดยามา
ยาวิเศษสีเหลืองทองเม็ดหนึ่งปรากฏสู่สายตาของซือหม่าโยวเย่ว์ สีทองอร่ามตานั้นเป็นสีที่คล้ายจะทำให้เธอมองเห็นความหวัง
“เจ้าพักผ่อนฟื้นฟูพลังวิญญาณในร่างกายที่นี่สักครู่หนึ่งก่อนเถิด” หมัวซาพูด
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้าแล้วนั่งขัดสมาธิบำเพ็ญ ตอนนี้พลังวิญญาณในร่างกายของเธอจวนเจียนจะหมดสิ้นแล้ว พลังวิญญาณที่ดูดซับเข้ามาจากอากาศเข้ามาเติมเต็มภายในร่างกายอย่างรวดเร็ว
เธอรู้สึกว่าพลังวิญญาณในร่างกายถูกเติมเต็มอีกครั้ง ความรู้สึกเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังกลับมาอีกครา
ซือหม่าโยวเย่ว์รู้สึกได้ว่าพลังวิญญาณเหล่านั้นดูคล้ายจะไม่เสถียรอยู่บ้าง พลังวิญญาณภายนอกยังคงทะลุเข้ามาภายในร่างกายไม่หยุด
“ความรู้สึกเช่นนี้… กำลังจะเลื่อนระดับแล้วอย่างนั้นหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์เอ่ยพึมพำ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ลองทดสอบดูดีกว่าว่าจะเลื่อนไปยังระดับหกได้หรือไม่”
ในขณะที่เธอเตรียมจะวางมืออยู่นั้นเอง เจ้าวิญญาณน้อยก็ปรากฏตัวขึ้นที่ห้องหลอมยา ขัดจังหวะการบำเพ็ญของเธอ
“มีอะไรหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์มองเจ้าวิญญาณน้อยพลางเอ่ยถาม
“ข้าจะบอกให้เจ้าอย่าได้สิ้นเปลืองเวลาและพลังจิตเลย” เจ้าวิญญาณน้อยพูด “เจ้ามิอาจเลื่อนระดับภายในมณีวิญญาณได้หรอก ไม่ว่าเจ้าจะดูดซับพลังวิญญาณไปมากมายเพียงใด ก็ได้แต่กักตุนเอาไว้ในร่างกายเท่านั้นแหละ”
“มิอาจเลื่อนระดับได้อย่างนั้นหรือ เพราะเหตุใดเล่า” ซ
