ือหม่าโยวเย่ว์ไม่เข้าใจ
“เพราะที่นี่ไม่มีวิถีสวรรค์” เจ้าวิญญาณน้อยพูด
“วิถีสวรรค์…คือสิ่งใดหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถามต่อไป
“ข้าเองก็บอกมิได้เช่นกันว่าคือสิ่งใด เจ้าสัมผัสเอาเองแล้วกัน” เจ้าวิญญาณน้อยพูด “ที่นี่ไม่สามารถเลื่อนระดับได้ มิสู้เจ้าออกไปข้างนอก ไม่แน่ว่าอาจสำเร็จก็เป็นได้”
เมื่อนึกถึงสถานการณ์ของซือหม่าเลี่ย เธอก็รู้สึกว่ามิอาจเนิ่นช้าอยู่ที่นี่ได้อีกแล้ว จึงลุกขึ้นไปหาหมัวซา แต่พอเปิดประตูกลับเห็นเขากำลังยืนเอามือไพล่หลังมองดูทิวทัศน์ไกลออกไปอยู่นอกประตู
“เสร็จแล้วหรือ” หมัวซาหันมาถาม
“อืม พวกเราไปกันเถิด” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
หมัวซาพยักหน้า ซือหม่าโยวเย่ว์ออกนำไปก่อนแล้ว
ภายในห้องของซือหม่าเลี่ย ซือหม่าโยวหรานและซือหม่าโยวเล่อมองซือหม่าเลี่ยอย่างเป็นกังวล
“พี่สาม ท่านหมอกับนักหลอมยาที่เชิญมาล้วนบอกว่าไร้หนทางกันทั้งสิ้น ท่านว่าน้องห้าจะมีวิธีอะไรมาช่วยท่านปู่หรือ” ซือหม่าโยวเล่อพูด
ซือหม่าโยวหรานนึกถึงแผ่นหลังของซือหม่าโยวเย่ว์ยามจากไปพลางเอ่ยว่า “ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน ตอนนี้พวกเราก็ได้แต่หวังว่าเขาจะคิดหาวิธีอันใดได้แล้วเท่านั้น หวังว่าเขาจะมีวิธีจริงๆ นะ…”
ซือหม่าโยวเล่อรู้สึกว่าซือหม่าโยวหรานพูดคำนี้อย่างแปลกพิกล แต่แปลกตรงไหนนั้นก็บอกไม่ถูกเช่นกัน
เส่าหลิงเคาะประตูสองครั้ง จากนั้นจึงผลักประตูเข้ามาพูดกับคนทั้งสองว่า “คุณชายสาม คุณชายสี่ ดูเหมือนว่าคุณชายห้าจะไม่อยู่ในห้อ
