งนะขอรับ”
“น้องห้าไม่อยู่ในห้องอย่างนั้นหรือ” ซือหม่าโยวเล่อพูดอย่างไม่เชื่อ “หากเขาไม่อยู่ในห้องแล้วจะไปไหนได้เล่า”
“ข้าน้อยไปเคาะประตูห้องคุณชายห้า แต่คล้ายว่าในนั้นจะไม่มีเสียงอันใดเลยขอรับ” เส่าหลิงพูด
“น้องห้ากลับไปได้เกือบวันหนึ่งแล้ว ตอนนี้ท่านปู่เหลือเวลาอีกเพียงแค่วันเดียวเท่านั้น แล้วเขาจะไปไหนในเวลาเช่นนี้ได้เล่า” ซือหม่าโยวเล่อพูดอย่างกังวลใจ
“ข้าออกไปหาของมาน่ะสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์ปรากฏตัวขึ้นที่ประตูในทันใด ทำให้ทั้งสามคนตกใจจนสะดุ้ง
“น้องห้า เจ้าคิดวิธีช่วยท่านปู่ออกหรือยัง” ซือหม่าโยวหรานถาม
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้าพลางเอ่ยว่า “คิดออกแล้ว แต่ข้าต้องการความเงียบสงบ พวกท่านช่วยออกไปสักครู่หนึ่งได้หรือไม่”
ซือหม่าโยวเล่อและซือหม่าโยวหรานประสานสายตากันแวบหนึ่ง ไม่รู้ว่าซือหม่าโยวเย่ว์คิดจะทำเช่นไร
“วางใจได้เลย ข้าจะต้องช่วยท่านปู่กลับมาได้อย่างแน่นอน” ซือหม่าโยวเย่ว์เอ่ยรับรอง “ข้าไม่มีทางปล่อยให้เกิดเรื่องขึ้นกับท่านปู่แน่”
ซือหม่าโยวหรานยืดกายลุกขึ้นมายังข้างกายซือหม่าโยวเย่ว์ คิดจะลูบหัวเธอ แต่ยื่นมือมาถึงกลางทางแล้วก็ปล่อยทิ้งไปก่อนจะเอ่ยว่า “พวกเราจะไปรอเจ้าข้างนอกแล้วกัน”
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้า เธอเห็นแววตาของซือหม่าโยวหรานแปลกพิกลอยู่บ้าง ทั้งยังแฝงไว้ด้วยความกระจ่างแจ้ง ทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่าเขาค้นพบตัวตนของเธอแล้วใช่หรือไม่
“น้องห้า ฝากท่านปู่ไว้กับเจ้าด้วยนะ!” ซ
