เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ซือหม่าโยวเย่ว์หยิบยาผงออกมาวางลงในอุ้งมือเป่ยกงถัง
ตอนนี้พวกเธอทั้งสองยังคงเป็นผู้บาดเจ็บอยู่ พลังการต่อสู้ลดต่ำลงไปไม่น้อย ถ้าหากพบกับคนชั่วเข้าจริงๆ ก็คงเป็นสถานการณ์ฉุกเฉินเลยทีเดียว
ถ้ำที่เจ้าคำรามน้อยเสาะหามาแห่งนี้นับว่าเร้นลับอยู่พอสมควร ทว่าฝีเท้ากลับตรงมาทางถ้ำ แต่ไม่ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของพวกโอวหยางเฟยเลย เห็นได้ชัดว่าผู้มามีพลังยุทธ์สูงส่งกว่าพวกเขามากมายนัก จึงทำให้พวกเขาไม่มีเวลาแม้แต่จะส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ
ตอนนี้เพิ่งผ่านเรื่องผลอสรพิษทองคำไปแค่สองวันเท่านั้น ไม่แน่ว่าอาจยังมีคนของบางขุมอำนาจที่เตร็ดเตร่อยู่ภายในภูเขา ยังมิได้ออกไป แล้วพบเจอกับพวกเจ้าอ้วนชวีเข้าพอดี…
ในขณะที่ทั้งสองคนคาดเดากันไปต่างๆ นานาอยู่นั้นเอง คนเหล่านั้นก็เดินมาถึงถ้ำในที่สุด
“พวกเรากลับมาแล้ว” ร่างกายอ้วนกลมของเจ้าอ้วนชวีปรากฏขึ้นที่ปากถ้ำ ตามมาด้วยโอวหยางเฟยและเว่ยจือฉี
เมื่อเห็นว่าคนทั้งสามไม่ได้รับบาดเจ็บ ทั้งสองคนจึงค่อยคลายใจลงแล้วถามว่า “พวกเจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่”
“พวกเรา…”
เจ้าอ้วนชวียังพูดไม่ทันจบก็ถูกคนที่แซงขึ้นมาจากด้านหลังผลักออกไปอีกทางหนึ่ง จากนั้นเงาร่างที่เหนือความคาดหมายหลายร่างก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าซือหม่าโยวเย่ว์ ทำให้เธอเรียกออกมาโดยไม่รู้ตัว
“ท่านพี่สาม ท่านพี่สี่ พวกท่านมาอยู่ที่นี่กันได้อย่างไร”
“น้องห้า ได้ยินว่าเจ้าบาดเจ
