็บหรือ มาให้พี่สามดูเร็วเข้าสิ” ซือหม่าโยวหรานมาถึงข้างกายซือหม่าโยวเย่ว์อย่างรวดเร็ว คิดจะสัมผัสเธอแต่ก็กลัวทำให้เธอเจ็บ
“ท่านพี่สาม ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว!” ซือหม่าโยวเย่ว์คว้ามือซือหม่าโยวหราน ระงับความตื่นเต้นของเขาเอาไว้
“น้องห้า นี่มันเรื่องอันใดกัน เหตุใดเจ้าจึงได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ได้” ซือหม่าโยวเล่อเดินเข้ามา นัยน์ตาเต็มไปด้วยความวิตกกังวลและเดือดดาล
“อีกประเดี๋ยวข้าค่อยเล่าเรื่องนี้ให้พวกท่านฟังก็แล้วกัน” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “พวกท่านยังมิได้ตอบข้าเลย เหตุใดพวกท่านจึงมาอยู่ที่นี่ได้”
“พวกเราก็มาฝึกประสบการณ์ที่นี่น่ะสิ” ซือหม่าโยวเล่อพูด “สหายกลุ่มเดียวกันกับพวกเราสองคนจะมาที่เทือกเขาผู่สั่วนี่อยู่พอดี จึงมาด้วยกันเสียเลย”
ซือหม่าโยวเย่ว์จึงได้ค้นพบว่านอกจากพวกเขาสองคนแล้ว ด้านนอกถ้ำยังมีคนยืนอยู่อีกหลายคน ดูท่าทางน่าจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นของพวกซือหม่าโยวหรานนั่นเอง
“เอาล่ะ ตอนนี้ก็บอกมาได้แล้วว่าเจ้าได้รับบาดเจ็บได้อย่างไร” ซือหม่าโยวหรานมองซือหม่าโยวเย่ว์แล้วพูดว่า “เมื่อครู่เจ้าเด็กชวีบอกว่าเมื่อวานเจ้ากระดูกหักไปทั่วทั้งร่าง เจ้าได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้ได้อย่างไรกัน”
เจ้าอ้วนชวีผู้นี้ไม่รู้หรือว่าพี่ชายบ้านนี้เป็นพวกหวงน้องชายกันหมด ยังกล้าไปบอกพวกเขาว่าตนกระดูกหักไปทั่วทั้งร่างอีก!
ซือหม่าโยวเย่ว์มองค้อนเจ้าอ้วนชวีทีหนึ่ง หลังจากนั้นจึงมองคนห้าคนที่ยังคงนอนหมดสติอยู
