่แล้วพูดว่า “ก็เพราะพวกเขานั่นแหละที่ล่อพวกเราเข้าไปในอาณาเขตของอสูรดุร้าย ท่านไม่รู้หรอกว่าฝูงหมาป่ามหาศาลทำเอาพวกเราตกใจกลัวกันขนาดไหน”
“เป็นเพราะคนเหล่านี้หรือ!” ซือหม่าโยวหรานมองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเยียบเย็นคล้ายกับว่าพวกเขาเป็นซากศพกองหนึ่งไปแล้ว
“อืม เป็นเพราะพวกเขานั่นแหละ!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ข้าจะไปฆ่าพวกมันเสีย!” ซือหม่าโยวเล่อชะงักอยู่ครู่หนึ่งแล้วลุกขึ้นยืนพลางหยิบกระบี่ออกมาหมายจะไปสังหารคนเหล่านั้น
“ท่านพี่สี่ ท่านพี่สี่ ท่านอย่าได้หุนหันไปเลย!” ซือหม่าโยวเย่ว์คว้าตัวซือหม่าโยวเล่อเอาไว้แล้วเอ่ยว่า “จะให้ห้าคนนี้มาตายด้วยฝีมือพวกเราไม่ได้”
“เพราะเหตุใด” ทุกคนไม่เข้าใจ
“เพราะพวกเขาเป็นคนของวิทยาลัยน่ะสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์อธิบายถึงที่ไปที่มา แต่เธอไม่ได้พูดเรื่องงูเหอฮวาน แต่กลับนำเรื่องฝูงหมาป่าที่เกิดขึ้นก่อนหน้ามาพูดเหมือนเป็นเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นในคราวนี้
“น่าชิงชังนัก!” ซือหม่าโยวเล่อโมโหจนขึ้นไปกระทืบคนเหล่านั้นอย่างรุนแรงหลายครั้ง
“เช่นนั้นเจ้าคิดจะทำเช่นไร” ซือหม่าโยวหรานย่อมสังเกตสิ่งที่หลุดออกมาจากคำพูดของซือหม่าโยวเย่ว์ได้ อย่างเช่นเพราะเหตุใดจึงจับคนมาตั้งหลายคน หรือเพราะเหตุใดจึงมีเพียงแค่เธอกับเป่ยกงถังเท่านั้นที่ได้รับบาดเจ็บ เป็นต้น แต่ตอนนี้มีคนนอกอยู่ด้วย เขาจึงมิได้เปิดโปงเธอ หากแต่ถามไปตามคำพูดของเธอเท่านั้น
“ก็ย่อมต้องเป็นวิธีหนามยอกเอาหนามบ่งน่ะสิ”
