ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “พวกเขาปล่อยพวกเราไว้กลางฝูงหมาป่า พวกเราก็ทำให้พวกเขาต้องเผชิญกับเรื่องเดียวกันได้ พวกเรารอดชีวิตมาได้เพราะโชคชะตา ส่วนพวกเขานั้นจะมีชีวิตรอดไปได้หรือไม่ก็ต้องดูความสามารถของพวกเขาแล้ว พี่ชายพี่สาวทุกท่านคงจะไม่ แพร่เรื่องนี้ออกไปกระมัง”
“เดิมทีเทือกเขาผู่สั่วมีสัตว์อสูรวิเศษอาละวาดไปทั่วอยู่แล้ว จะพบเจอสัตว์อสูรวิเศษบ้างนั้นย่อมเป็นเรื่องปกติยิ่งนัก” หญิงสาวในชุดแดงรัดกุมคนหนึ่งพูดขึ้น
“ถูกต้อง”
ทุกคนต่างก็เห็นด้วย มองเห็นความโกรธแค้นในดวงตาของพวกเขา คล้ายว่ารู้สึกรังเกียจในการกระทำอันไร้ยางอายของคนเหล่านี้เช่นเดียวกัน
“ในเมื่อเจ้าอยากทำเช่นนี้ก็ทำไปเถิด” ซือหม่าโยวหรานขยี้ผมซือหม่าโยวเย่ว์จนทำให้ผมของเธอยุ่งเหยิงไปหมด
ซือหม่าโยวเย่ว์ปัดมือเขาทิ้งแล้วพูดว่า “ท่านพี่สาม ท่านพี่สี่ พวกท่านมาปฏิบัติภารกิจใช่หรือไม่ ภารกิจของพวกเราสำเร็จเรียบร้อย พรุ่งนี้ก็จะกลับกันแล้ว พวกท่านไปทำภารกิจของพวกท่านให้สำเร็จเถิด”
“อย่าคิดจะไล่พวกเราไปเชียวนะ” ซือหม่าโยวหรานพูด “พวกเราจัดการธุระเสร็จเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว กำลังเตรียมตัวกลับเช่นกัน พวกเรารอให้เจ้าหายดีก่อนค่อยกลับพร้อมกันก็ได้”
“โอ้ เช่นนี้ไม่ดีกระมัง จะให้พี่ชายพี่สาวท่านอื่นๆ มารอมิได้หรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ไม่เป็นไร อยู่นานอีกสักวันสองวันไม่ได้เป็นปัญหาเลย” คนเหล่านั้นพูด
ซือหม่าโยวเย่ว์มองออกแล้วว่าพี่ชาย
