“เจ้าอ้วน จือฉี คาดว่าต้องรอสักระยะหนึ่งยาวิเศษของพวกเจ้าทั้งสองจึงจะเสร็จนะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ไม่เป็นไร พวกเราไม่รีบหรอก” เจ้าอ้วนชวีพูด
แต่ในใจพวกเขากลับคิดว่าพวกเขาแทบมิได้ช่วยอะไรในเรื่องนี้เลย การได้รับสิ่งตอบแทนมาก็เป็นความยินดีเหนือความคาดหมายแล้ว ถ้าหากได้ยาวิเศษยกระดับพลังยุทธ์มาจริงๆ จะรออีกสักระยะหนึ่งก็ไม่เห็นเป็นไร
“ใช่แล้ว โยวเย่ว์ สิ่งที่เจ้าให้พวกเราโปรยใส่ตระกูลน่าหลานคือสิ่งใดหรือ” เป่ยกงถังถาม
“ผงหอมลวง” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ขอเพียงแค่กลิ่นหอมนั้นติดอยู่บนร่าง ต่อให้ล้างก็ล้างไม่ออก”
“มันมีประโยชน์อะไรหรือ” โอวหยางเฟยถาม
“เรื่องนี้ รอให้อาการบาดเจ็บของพวกเราหายก่อน พวกเจ้าลองดูก็รู้แล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์ยิ้มยิงฟัน
ในเมื่อคนตระกูลน่าหลานจะกลับไปหาเรื่องตระกูลซือหม่า เช่นนั้นก็ไม่ให้พวกเขาออกไปได้เลยแล้วกัน
“เอาละ โยวเย่ว์ เจ้าได้รับบาดเจ็บอยู่ อย่าเพิ่งพูดอะไรมากเลย ทุกคนเหนื่อยกันมามากแล้ว ไปพักผ่อนกันดีกว่านะ” โอวหยางเฟยพูด
“อืม”
เพราะซือหม่าโยวเย่ว์กับเป่ยกงถังนอนบนเตียงไปแล้ว พวกโอวหยางเฟยจึงได้แต่หาพื้นที่ภายในถ้ำอาศัยนอน พวกเขาไม่มีเตียงใหญ่โต ส่วนพวกเก้าอี้ต่างๆ ล้วนนำมาหมด
เพียงไม่นานภายในถ้ำก็เงียบสงัดลง เพราะทุกคนล้วนหมดเรี่ยวหมดแรงจากเรื่องเมื่อกลางวันจึงผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว
ซือหม่าโยวเย่ว์มองใบหน้าด้านข้างของโอวหยางเฟยด้วยแววตาสงสัย
ยาวิเศษขั้นสี่ค
