งมิได้มีอยู่มากมายนักในอาณาจักรตงเฉิน เขาบอกว่าเขาเป็นเด็กกำพร้า แล้วมียาวิเศษอันล้ำค่าเช่นนี้อยู่ได้อย่างไร นอกจากนี้ไม่ว่าจะดูอย่างไรเธอก็รู้สึกว่าเขาดูไม่เหมือนคนธรรมดาทั่วไปเลย
ถึงแม้ในใจจะมีข้อสงสัย แต่เธอก็มิได้พูดอะไร คงเหมือนกับเธอที่มีความลับมากมาย ใครบ้างเล่าที่จะไม่มีเรื่องที่ไม่อยากให้ผู้อื่นรู้ซ่อนอยู่
ไม่นานนักราตรีหนึ่งก็ผ่านพ้นไป ยาวิเศษภายในร่างของซือหม่าโยวเย่ว์ออกฤทธิ์อย่างรวดเร็ว บวกกับสภาวะร่างกายพิเศษของเธอ ตอนที่ตื่นขึ้นในเช้าวันถัดมา เธอก็ลงจากเตียงมาเดินได้แล้ว
“โอ้… โยวเย่ว์ ความสามารถในการฟื้นฟูตัวเองของเจ้าดีเกินไปแล้วนะ!” เมื่อเห็นท่าทีของซือหม่าโยวเย่ว์ ทุกคนก็อ้าปากค้างอย่างตกใจ
“เพราะยาวิเศษของโอวหยางให้ผลดีน่ะสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์ยกความดีทั้งหมดให้กับยาวิเศษ
“เป่ยกง เป็นอย่างไรบ้าง” โอวหยางเฟยมิได้พูดถึงเรื่องยาวิเศษต่อ หากแต่หันไปถามเป่ยกงถังแทน
“นอกจากขาที่ยังเจ็บอยู่นิดหน่อยแล้ว ส่วนอื่นๆ ข้าก็ไม่เป็นไรเลย” เป่ยกงถังพูดยิ้มๆ
ถึงแม้ยาวิเศษที่ซือหม่าโยวเย่ว์มอบให้จะมีระดับขั้นไม่สูงนัก แต่อาการบาดเจ็บของนางก็มิได้สาหัสอะไรมาก ดังนั้นจึงมิได้เป็นปัญหาใหญ่แต่อย่างใด
“วันนี้พวกเราพักผ่อนกันอีกสักวันหนึ่งเถิด พรุ่งนี้ค่อยไปทำเรื่องอื่นกันต่อ” เว่ยจือฉีมองคนที่อยู่ข้างกำแพงทั้งหลายพลางเอ่ยขึ้น
เรื่องอื่นที่เขาว่าก็คือการจัดการคนเหล่านี้นั่นเอง
“พวกเจ้าทั้
