วีหดคออย่างสลดใจ
เขาอยากรู้นี่นา ว่าเหตุใดยามปกติซือหม่าโยวเย่ว์จึงรอดพ้นสายตาอันคมกริบของพวกเขาไปได้
“เรื่องนี้พวกเราก็อยากรู้เช่นกัน” เว่ยจือฉีพูดพลางมองประเมินซือหม่าโยวเย่ว์
โอวหยางเฟยจ้องซือหม่าโยวเย่ว์ ความหมายชัดเจนโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูด
“อะแฮ่มๆ โยวเย่ว์ ไม่อย่างนั้นเจ้าบอกพวกเขาไปเถิด มิฉะนั้นพวกเขาต้องจ้องมองเจ้าไปตลอดแน่” เป่ยกงถังพูด
นางพูดไม่ได้หรอกว่าอันที่จริงแล้วนางเองก็อยากรู้เช่นกัน
ซือหม่าโยวเย่ว์กลอกตาใส่พวกเขาอย่างจนใจแล้วเอ่ยว่า “หากข้าไม่บอก พวกเจ้าคงต้องขาดใจตายแน่ ทั้งยังมาคิดบ้าๆ ว่าข้าแบนราบเหมือนลานบินเช่นนั้น พวกเจ้าจะดูถูกเรือนร่างข้าเกินไปแล้วนะ เป็นเพราะแหวนมนตร์บนนิ้วข้าวงนี้ต่างหาก เพียงแค่สวมมันเอาไว้ พวกเจ้าก็จะเห็นข้าเป็นร่างบุรุษ”
พอพูดจบเธอก็ถอดแหวนมนตร์ออก ร่างกายของเธอดูเหมือนจะเกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นในทันใดเว่ยจือฉีและคนอื่นๆ ต่างคิดไม่ถึงว่าซือหม่าโยวเย่ว์จะถอดแหวนมนตร์ออก บุรุษคนหนึ่งเปลี่ยนร่างกลายเป็นหญิงสาวทรงเสน่ห์อย่างฉับพลัน ทำเอาทุกคนตกใจจนสะดุ้งตัวลอยในทันใด
ซือหม่าโยวเย่ว์สวมแหวนมนตร์กลับไปอย่างรวดเร็ว ไม่เห็นร่างหญิงสาวอีก เธอในสายตาของทุกคนยังคงสวมเสื้อผ้าบุรุษราวกับว่าหญิงสาวคนเมื่อครู่ไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว
“น่าอัศจรรย์เกินไปแล้ว!” เจ้าอ้วนชวีร้องตะโกนขึ้นมาอย่างตกใจ “บนโลกใบนี้มีแหวนที่ใช้ทำประโยชน์เช่นนี้อยู่ด้วย ข้ายังนึกไปว่
