ับๆ แต่ในเมื่อตอนนี้ถูกเจ้าค้นพบเข้าเสียแล้ว เช่นนั้นก็ส่งเจ้าไปยมโลกตรงๆ เช่นนี้เลยแล้วกัน!”
“เช่นนั้นก็ต้องดูว่าพวกเจ้ามีความสามารถพอหรือไม่!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดจบก็วิ่งแทรกผ่านตัวพวกเขาตรงไปยังพื้นที่ว่างเบื้องหน้า
คนเหล่านั้นนึกอยากโจมตีเธอ แต่กลับค้นพบว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่พวกเขามิอาจขยับตัวได้เสียแล้ว
เป่ยกงถังถูกหางงูเหอฮวานฟาดใส่จนลอยกระเด็นออกไปอย่างแรง แล้วร่วงลงไปบนพื้น ทำให้ฝุ่นผงลอยตลบ
“พรวด…”
นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นเลือดในลำคอ จากนั้นโลหิตคำหนึ่งก็กระอักออกมาจากปาก ซึ่งในโลหิตที่พ่นออกมานั้นยังมีเศษเล็กเศษน้อยปะปนออกมาอีกด้วย
“เป่ยกง เจ้ารีบหนีไปเร็วเข้า! ไม่ต้องสนใจพวกเราแล้ว!” เว่ยจือฉีนอนแผ่อยู่บนพื้นพลางตะโกนเสียงดังมาทางเป่ยกงถัง
เป่ยกงถังคิดจะยันตัวขึ้นมาจากพื้น ทว่าสองครั้งที่พยายามไปล้วนล้มเหลว มือข้างหนึ่งของนางยันพื้นเอาไว้ ส่วนอีกข้างกุมหน้าอก พลางมองงูเหอฮวานตรงหน้าด้วยสีหน้าซีดขาวแล้วเอ่ยอย่างอ่อนแอว่า
“ในเมื่อตอนนั้นพวกเจ้าบอกว่าพวกเราเป็นพรรคพวกกลุ่มเดียวกัน เช่นนั้นข้าก็มิอาจปล่อยพวกเจ้าทิ้งเอาไว้ที่นี่โดยไม่สนใจได้หรอก!”
“ช่างเป็นเด็กสาวที่กล้าหาญนัก แต่น่าเสียดายที่ข้าไม่ชอบคนพรรค์นี้เอาเสียเลย!” งูเหอฮวานตวัดหางพลางมองเป่ยกงถัง “คิดไม่ถึงว่าเจ้าคนเดียวจะเกาะแกะข้าได้เนิ่นนานถึงเพียงนี้ ตอนนี้ข้าจะส่งเจ้าไปลงนรก เจ้าวางใจเถิด พอข้าฟาดหางใส่แล้ว เจ้า
