าเรื่องหมาป่าเปลวอัคคีเมื่อคราวก่อนนั้นต้องมีเงื่อนงำ ที่แท้ก็มีคนเล่นตลกจริงๆ เสียด้วย!
ความคิดเธอวูบไหวคราหนึ่ง ขวดหยกใบหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในอุ้งมือ เธอเปิดฝาขวดออก หลังจากนั้นจึงโยนขวดลงไปกลางวงของคนเหล่านั้น
คนผู้หนึ่งที่กำลังมองดูเป่ยกงถังดิ้นรนต่อสู้อยู่ได้ยินความเคลื่อนไหวจึงหันหน้ามาหมายจะดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่กลับพบว่าซือหม่าโยวเย่ว์กำลังยืนมองพวกเขาอยู่ห่างออกไปไม่ไกลด้วยกลิ่นอายเยียบเย็นตลอดร่าง
“ซือหม่าโยวเย่ว์ เจ้ามาอยู่หลังพวกข้าตั้งแต่เมื่อใดกัน” คนผู้นั้นร้องตะโกนออกมาอย่างตกใจ
เมื่อได้ยินเสียงของคนผู้นั้น คนอื่นๆ ก็พากันหันมาด้วย ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือคนที่ถูกฝูงหมาป่าไล่ตามสังหารในตอนนั้นนั่นเอง
“ที่แท้เรื่องในตอนนั้นก็เป็นฝีมือของพวกเจ้านี่เอง!” ซือหม่าโยวเย่ว์ถลึงตาใส่พวกเขา นัยน์ตาเต็มไปด้วยแววอาฆาตอย่างไม่ปิดบัง
กลิ่นอายของเธอทำให้คนเหล่านั้นพรั่นพรึง นี่คือกลิ่นอายที่คนไร้ค่าคนหนึ่งพึงมีอย่างนั้นหรือ
“ซือหม่าโยวเย่ว์ เจ้าคิดจะทำอะไรน่ะ”
เมื่อได้ยินเสียงการต่อสู้เบื้องหน้า ซือหม่าโยวเย่ว์จึงมองตรงไปด้านหน้า ก็เห็นเป่ยกงถังถูกหางของงูเหอฮวานฟาดใส่จนลอยกระเด็นเข้าพอดี หัวใจของเธอบีบรัดแน่นแล้วเอ่ยว่า “ข้าคิดจะทำอะไร อีกประเดี๋ยวพวกเจ้าก็จะได้รู้แล้วล่ะ!”
“เจ้าคงยังคิดอยากจะไปช่วยพวกเขาสินะ” พี่ใหญ่ผู้นั้นมองซือหม่าโยวเย่ว์ “เดิมทีคิดเพียงแค่ว่าจะลอบสังหารพวกเจ้าอย่างล
