ลแล้ว
“เจ้าคำรามน้อย เจ้ากลับไปก่อนดีกว่า เดี๋ยวข้าจัดการเรื่องนี้ต่อเอง”
ซือหม่าโยวเย่ว์ก้าวลงมาแล้วเก็บตัวเจ้าคำรามน้อยเข้าไปภายในมณีวิญญาณให้เจ้าวิญญาณน้อยดูแลมัน หลังจากนั้นจึงรีบวิ่งตรงไปด้านหน้า ทันใดนั้นเธอก็พบว่าเบื้องหน้ามีเงาร่างคนหลายคนซ่อนตัวอยู่ ดูจากท่าทีของคนเหล่านั้นแล้วน่าจะกำลังลอบสังเกตการณ์เหตุการณ์เบื้องหน้าอยู่
“พี่ใหญ่ คิดไม่ถึงว่าเจ้าคนพวกนี้จะต้านรับงูเหอฮวานได้นานถึงเพียงนี้”
“ตอนนี้พวกเขาก็ได้แต่อาศัยการต้านทานของเป่ยกงถังผู้นั้นแล้ว ขอเพียงแค่นางล้มลงไปเสีย อีกสามคนที่เหลือก็จบเห่แล้วล่ะ”
“ไม่ว่าอย่างไรคราวนี้พวกเขาก็ตายแน่แล้ว!”
“ฮ่าๆ เป็นเพราะความฉลาดของพี่ใหญ่แท้ๆ ที่คิดล่อลวงให้พวกเขามาอยู่ในอาณาเขตของเจ้างูเหอฮวานนี่”
ชายที่ถูกเรียกว่าพี่ใหญ่ส่งเสียงเฮอะเยียบเย็นแล้วพูดขึ้น “คิดไม่ถึงว่าฝูงหมาป่าเมื่อคราวก่อนจะมิอาจฆ่าพวกเขาให้ตายได้ แต่กลับมาพบเข้าที่นี่ เสียดายแค่ว่าซือหม่าโยวเย่ว์ผู้นั้นมิได้อยู่ที่นี่ด้วย มิฉะนั้นหว่านแหครั้งเดียวก็คงจัดการพวกเขาได้หมด!”
“พี่ใหญ่ ในเมื่อพวกเขาอยู่ที่นี่กันหมดแล้ว ซือหม่าโยวเย่ว์นั่นก็ต้องอยู่แถวๆ นี้แน่ ขอเพียงแค่จัดการกับเจ้าสี่คนนี้ได้ เจ้าคนไร้ค่านั่นก็อยู่ในกำมือของพี่ใหญ่แล้วล่ะ”
ซือหม่าโยวเย่ว์เคลื่อนเข้าไปใกล้พวกเขาอย่างเงียบเชียบ ได้ฟังคำพูดของพวกเขาอย่างชัดเจน จึงลอบหัวเราะเยียบเย็นในใจ เธอคิดอยู่แล้วว่
