าวไกลมากเกินไปนัก
“เจ้านาย ช่วยด้วย!”
ซือหม่าโยวเย่ว์กำลังคุยเรื่องตลกกับเจ้าคำรามน้อยอยู่ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงร้องเรียกขอความช่วยเหลือของย่ากวง
“ย่ากวง เจ้าเป็นอะไรไปน่ะ” เมื่อได้ยินเสียงเรียก ซือหม่าโยวเย่ว์จึงถามขึ้นอย่างกระวนกระวาย
“เจ้านาย มาเร็วเข้า พวกเราไม่ไหวแล้ว ท่านรีบมาเร็วเข้า!”
ย่ากวงพูดจบแล้วก็มิได้ส่งเสียงใดอีก ทำเอาซือหม่าโยวเย่ว์ตกใจจนสะดุ้งตัวลอย แต่เมื่อสัมผัสถึงสายสัมพันธ์ระหว่างมันได้จึงค่อยคลายใจลงบ้างเล็กน้อย
“เจ้าคำรามน้อย” ซือหม่าโยวเย่ว์ตะโกนเรียก
“เย่ว์เย่ว์ ขึ้นมาเร็วเข้าสิ”
เจ้าคำรามน้อยร่างกายขยายใหญ่พอให้ซือหม่าโยวเย่ว์ขึ้นไปนั่งได้ หลังจากนั้นจึงพาเธอเหินทะยาน
โชคดีที่ระยะห่างระหว่างพวกเขาไม่ไกลมากนัก หลังผ่านไปราวๆ ครึ่งชั่วโมง เธอก็ได้กลิ่นคาวเลือดเข้มข้น รวมทั้งกลิ่นหอมละมุนจางๆ สายหนึ่งที่ปะปนมาในอากาศด้วย
“ไอ้หยา… เย่ว์เย่ว์ ข้าหมดแรงแล้ว” เจ้าคำรามน้อยพูดขึ้นมาอย่างฉับพลัน
“เจ้าคำรามน้อย เจ้าเป็นอะไรไปน่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์สัมผัสความผิดปกติของเจ้าคำรามน้อยได้จึงเอ่ยถามขึ้น
“เย่ว์เย่ว์ อากาศนี่ออกจะแปลกพิกลอยู่นะ คล้ายกับจะทำให้พลังในร่างข้าเหือดหายไปหมดสิ้นเลย” เจ้าคำรามน้อยหยุดลง สายตาเริ่มเลือนราง
ซือหม่าโยวเย่ว์รับสัมผัสอยู่ครู่หนึ่ง ตำแหน่งอยู่ห่างจากย่ากวงไม่มากแล้ว ถึงขนาดได้ยินเสียงการต่อสู้รางๆ พื้นที่การต่อสู้น่าจะอยู่ข้างหน้าอีกไม่ไก
