“เย่ว์เย่ว์” เจ้าคำรามน้อยมองซือหม่าโยวเย่ว์อย่างลำพองใจ ร่างกายเล็กจ้อยนั้นเมื่อเทียบกับร่างใหญ่มหึมาของวิหคสี่ปีกแล้วก็ไม่ต่างอะไรกับหนูน้อยและช้างตัวเขื่องเลย
ซือหม่าโยวเย่ว์มองแววตาหยิ่งยโสนั้นของเจ้าคำรามน้อยแล้วเอ่ยว่า “ให้พวกมันไปกันได้แล้ว”
“อื้ม” เจ้าคำรามน้อยขานรับเสียงหนึ่ง หลังจากนั้นก็คำรามใส่บรรดาสัตว์อสูรวิเศษ สัตว์อสูรวิเศษเหล่านั้นก็ทยอยกันจากไป เหลือเพียงแค่วิหคสี่ปีกที่อยู่ภายใต้ร่างมันเท่านั้น
“มันไม่กลับไปหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์มองวิหคสี่ปีกปราดหนึ่งแล้วถามขึ้น
เจ้าคำรามน้อยลงมาจากร่างวิหคสี่ปีกแล้วมาหมอบอยู่บนศีรษะของเธอพลางเอ่ยว่า “เจ้าวิหคยักษ์เป็นสหายของข้า มันมาพร้อมกันกับข้า ก็ย่อมจากไปไหนไม่ได้อยู่แล้วล่ะ!”
พอซือหม่าโยวเย่ว์ได้ฟังก็นึกถึงภาพเหตุการณ์ที่มันหลอกให้ย่ากวงมาทำพันธสัญญากับตนในตอนนั้นขึ้นมา หรือว่าเจ้าวิหคสี่ปีกนี่ก็ถูกมันล่อลวงมาเช่นกัน
เมื่อสัมผัสได้ถึงความสงสัยที่เธอมีต่อตน เจ้าคำรามน้อยจึงประท้วงอยู่ในใจ “ข้าเคยล่อลวงผู้อื่นตั้งแต่เมื่อใดกัน ย่ากวงกับเจ้าวิหคยักษ์ล้วนติดตามข้ามาด้วยความเต็มอกเต็มใจมิได้หรือ อย่าเห็นข้าเป็นคนที่จิตใจเต็มไปด้วยแผนร้ายเหมือนเจ้าสิ!”
เมื่อได้ยินเจ้าคำรามน้อยพูดอยู่ในใจว่าตนเป็นคนที่จิตใจเต็มไปด้วยแผนร้าย ซือหม่าโยวเย่ว์ก็ดึงตัวเจ้าคำรามน้อยลงมาจากบนศีรษะ ยังไม่ทันจะได้สั่งสอนมันก็เห็นวิหคสี่ปีกแปลงกายเป็นร่างจำแ
