ในขณะที่พวกซือหม่าโยวเย่ว์ต่อสู้กับฝูงหมาป่านั้นเอง ชายที่ไปล่อฝูงหมาป่ามาผู้นั้นก็เคลื่อนตัวผ่านยอดเขาอย่างรวดเร็ว วิ่งตรงไปยังยอดเขาอีกแห่งหนึ่ง ไปรวมตัวกับพรรคพวกของตนอย่างรวดเร็ว
“หวงซื่อ เป็นอย่างไรบ้าง” คนที่รออยู่ที่เดิมเห็นพรรคพวกของตนกลับมาจึงเอ่ยถามขึ้น
“ตอนที่ข้าวิ่งมา ฝูงหมาป่าก็ล้อมพวกซือหม่าโยวเย่ว์เอาไว้แล้ว” หวงซื่อดึงกระดาษที่มีอักขระแปลกประหลาดวาดอยู่ที่ติดอยู่บนร่างออกมาแล้วยื่นให้กับชายเสื้อดำพลางพูดว่า “พี่ใหญ่ ของสิ่งนี้ของท่านคืออะไรหรือ พอติดมันลงไปแล้วความเร็วของข้าก็เพิ่มขึ้นมากมายเลย ราวกับว่าขาทั้งสองข้างนี้มิใช่ของข้าเลยทีเดียวล่ะ”
“คือสิ่งใดนั้นเจ้าไม่ต้องถามหรอก” ชายเสื้อดำเก็บแผ่นยันต์กลับมาแล้วเอ่ยว่า “ฝูงหมาป่าเหล่านั้นล้อมพวกเขาเอาไว้แล้วจริงๆ หรือ”
“จริงสิ พี่ใหญ่!” หวงซื่อเอ่ยยืนยัน “ หมาป่าเปลวอัคคีสามสิบสี่สิบตัวเลยทีเดียวนะ ต่อให้พวกเขาพลังยุทธ์ไม่อ่อนแอ ก็ไม่อาจเอาชนะหมาป่าเปลวอัคคีมากมายถึงเพียงนั้นได้หรอก”
“เช่นนี้ก็ดี” ชายเสื้อดำพูด “เฮอะ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะมิอาจมีชีวิตรอดต่อไปได้ แต่ก็มิอาจเอาชีวิตเจ้าคนไร้ค่าผู้นั้นด้วยมือตัวเองได้ ช่างน่าละอายยิ่งนัก!”
“พี่ใหญ่ พวกเราต้องไปดูพวกมันตายสักหน่อยหรือไม่” หวงซื่อถาม
“ไม่ต้องไปหรอก” พี่ใหญ่ชุดดำส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ถ้าหากเจอกับฝูงหมาป่าเข้า พวกเราก็จะเป็นฝ่ายลำบากแทนน่ะสิ นอกจากนี้กลิ่นคาวเลือด
