้าใจ
“อะไรก็ไม่ปกติทั้งนั้นแหละ” เว่ยจือฉีพูด
“หา หมายถึงอะไรหรือ”
ซือหม่าโยวเย่ว์มองท่าทางสับสนของเจ้าอ้วนชวีแล้วพูดว่า “เจ้าไม่รู้สึกหรือว่าการปรากฏตัวของคนผู้นั้นแปลกประหลาดเหลือเกิน”
“คนผู้นั้นมีอะไรแปลกประหลาดหรือ” เจ้าอ้วนชวีถาม
ซือหม่าโยวเย่ว์ส่งสายตาดูแคลนปราดหนึ่งไปให้เขา เธอพูดถึงขนาดนี้แล้วเจ้าคนผู้นี้ก็ยังไม่เข้าใจอีก!
“เจ้าอ้วน วันนี้เจ้าคนผู้นั้นดูเหมือนว่าจะมีพลังยุทธ์ใกล้เคียงกันกับพวกเราเลยทีเดียว ถึงแม้ว่าอาจจะสู้พวกเรามิได้ แต่เขาจะมายังเทือกเขาผู่สั่วที่เต็มไปด้วยอันตรายเช่นนี้ตามลำพังได้อย่างไรกัน แล้วสหายของเขาเล่า” เว่ยจือฉีอธิบายอย่างอดทน
เจ้าอ้วนชวีกะพริบตาพลางพูดว่า “ฟังเจ้าพูดเช่นนี้แล้วก็ออกจะแปลกอยู่เหมือนกันนะ”
“ที่แปลกประหลาดน่ะมิใช่เพียงเท่านี้หรอกนะ!” ซือหม่าโยวเย่ว์ยิ้มน้อยๆ นัยน์ตามีประกายเยียบเย็นเคลื่อนผ่าน
…………………
