ย่ว์อย่างแปลกพิกล
“เจ้าเป็นอะไรไปน่ะ มองข้าเช่นนี้ทำไมกัน” ซือหม่าโยวเย่ว์ถูกสายตาของเจ้าอ้วนชวีมองจนประหม่าอยู่บ้าง
“โยวเย่ว์ พวกเราได้รับบาดเจ็บกันหมด แต่เจ้ากลับไม่ได้รับบาดเจ็บเลยนี่” เจ้าอ้วนชวีพูด
พอเอ่ยคำพูดนี้ออกมา เว่ยจือฉี เป่ยกงถัง และโอวหยางเฟยก็นึกขึ้นมาได้เช่นเดียวกัน พวกเขาล้วนได้รับบาดเจ็บกันหมด แต่ซือหม่าโยวเย่ว์กลับไม่มีบาดแผลเลยแม้แต่นิดเดียว!
“แค่กๆ เรื่องนี้…” ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่รู้จะตอบว่าอย่างไรดี จึงได้แต่แกล้งกระแอมกระไอ
“ฮ่าๆ ก่อนหน้านี้พวกเราก็ยังกังวลใจกันอยู่ตลอดว่าเจ้าเข้ามาภายในเทือกเขาแล้วอาจเกิดอันตรายได้ ที่แท้แล้วเจ้าต่างหากที่เป็นพวกคมในฝัก!” เว่ยจือฉีระเบิดเสียงหัวเราะแล้วพูดขึ้น
“แหะๆ…” ซือหม่าโยวเย่ว์ลูบจมูกของตัวเองพลางหัวเราะ
“เจ้าช่างแข็งแกร่งนัก” โอวหยางเฟยพูดพร้อมกับมองซือหม่าโยวเย่ว์
เขาค้นพบตั้งแต่ตอนต่อสู้แล้วว่าทุกครั้งที่ซือหม่าโยวเย่ว์สังหารหมาป่าเปลวอัคคีนั้นช่างรวดเร็วและแม่นยำ ถึงแม้ว่านางจะรู้จักจุดอ่อนของหมาป่าเปลวอัคคีก็จริง แต่นี่ก็มิอาจแยกจากพลังยุทธ์ของนางได้เลย
“ถึงอย่างไรข้าก็รู้สึกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้มีบางอย่างผิดปกติ” เป่ยกงถังพูด
“เจ้าก็สัมผัสได้เหมือนกันหรือ” โอวหยางเฟยมองเป่ยกงถัง ดูเหมือนว่าคนที่สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติจะมิใช่แค่เขาคนเดียวเท่านั้น
“มีอะไรผิดปกติอย่างนั้นหรือ” เจ้าอ้วนชวีมองพวกเขาอย่างไม่เข
