นื้อตัวที่ริมแม่น้ำ ก็เห็นการเคลื่อนไหวอันเปี่ยมทักษะของซือหม่าโยวเย่ว์ จึงเอ่ยเย้าแหย่ว่า “คิดไม่ถึงว่าท่าทางการพันแผลของโยวเย่ว์จะเชี่ยวชาญถึงเพียงนี้”
“ก่อนหน้านี้ข้าเคยได้รับบาดเจ็บอยู่บ่อยๆ น่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์เอ่ยตอบ
ที่เธอพูดนั้นหมายถึงว่าชาติก่อนตอนที่ตนเป็นมือสังหารเคยได้รับบาดเจ็บอยู่บ่อยๆ แต่พวกเจ้าอ้วนชวีกลับเข้าใจไปว่าก่อนหน้านี้เขาเคยถูกคนรอบกายมู่หรงอานทุบตี
“โยวเย่ว์ เจ้าวางใจเถิด ต่อจากนี้ไปใครกล้ามารังแกเจ้า เจ้าอ้วนอย่างข้านี่แหละจะไม่ยอมเป็นคนแรกเลย!” เจ้าอ้วนชวีมองดูแถบผ้าบนหัวไหล่พลางพูดขึ้น
ซือหม่าโยวเย่ว์แย้มยิ้มก่อนจะขยับไปอยู่ด้านหลังเขาแล้วโรยผงยาลงไปที่บาดแผลบนหลังของเขา หลังจากนั้นก็พันแผลอย่างตั้งอกตั้งใจ
“เสร็จแล้วละ” ซือหม่าโยวเย่ว์ทำเสร็จแล้วจึงเอ่ยขึ้น “ยาผงชนิดนี้มีประโยชน์ต่อบาดแผลเป็นอย่างยิ่ง เมื่อรวมกับยาวิเศษแล้วก็ให้ผลลัพธ์ดียิ่งขึ้นไปอีก โอวหยางเฟย บนร่างของพวกเจ้าก็มีบาดแผลเช่นกัน มาให้ข้าทำแผลให้พวกเจ้าด้วยสิ”
“ข้าทำเองก็ได้” โอวหยางเฟยไม่ค่อยเคยชินกับการให้ผู้อื่นมาสัมผัสบนร่างกาย จึงรับเอาขวดยาของซือหม่าโยวเย่ว์มาทำแผลด้วยตนเอง แต่เป็นเพราะว่ามีบาดแผลอยู่บนแขนด้วย จึงต้องให้เธอช่วยเหลืออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
หลังจากซือหม่าโยวเย่ว์ทำแผลบนร่างกายของเว่ยจือฉีและเป่ยกงถังเสร็จเรียบร้อยแล้ว เจ้าอ้วนชวีจึงค่อยคิดอะไรขึ้นมาได้แล้วมองซือหม่าโยวเ
